คดีนี้โจทย์ฟ้องกล่าวโทษจำเลยว่า เมื่อวันที่ ๑ มกราคม พ.ศ.๒๔๖๑ เวลากลางคืน จำเลยสมคบพากันไปลักจับปลาในโป๊ะของนายข่อง พวกนายอ่องเจ้าทรัพย์ไปพบจำเลย ๆ จึงจับเอาปลาเหล่านั้นไปไม่ได้ เหตุเกิดที่ตำบลอ่าวประแส จังหวัดระยอง ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๘๘ - ๒๙๓ - ๒๙๔ - ๖๐ ๆ

จำเลยให้การปฏิเสธอ้างฐานที่อยู่ ๆ

ศาลจังหวัดระยองพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยได้ลอบเข้าไปรุกจับปลาในโป๊ะของนายอ่องจริง แต่จะลงโทษจำเลยฐานเปนโจรลักทรัพย์ของนายอ่องตามบทที่โจทย์ขอมานั้นยังมิได้เพราะปลาในโป๊ะยังไม่เปนของนายอ่อง จึงพิพากษายกฟ้องโจทย์ปล่อยตัวจำเลยไป ฯ

โจทย์อุทธรณ ศาลอุทธรณข้าหลวงพิเศษเห็นว่า โจทย์มีพยานหลายปากเบิกความเจือสมคำกันยืนยันว่า เมื่อคืนวันเกิดเหตุพยานได้เห็นจำเลยเอาเรือเข้าไปในโป๊ะปลาของนายอ่องแลจำเลยได้เอาอวนลงล้อมจะจับปลาในโป๊ะนั้น พวกนายอ่องมาพบเข้าจำเลยจึงยังไม่ทันจับปลาเหล่านั้นไปได้ดังนี้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานพยายามลักทรัพย์ตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๙๓ ข้อ ๑ - ๑๑ แลมาตรา ๖๐ ให้จำคุกจำเลยมีกำหนดคนละ ๔ เดือน ฯ

จำเลยทูลเกล้า ฯ ถวายฎีกา ฯ

กรรมการศาลฎีกาได้ประชุมปฤกษาคดีนี้เห็นว่า ข้อเท็จจริงในคดีนี้ได้ความว่าจำเลยได้ลอบเข้าไปในโป๊ะปลาของนายอ่อง กำลังลงอวนล้อมจะจับปลาในโป๊ะนั้นจริง จำเลยย่อมมีผิดดังที่ศาลอุทธรณข้าหลวงพิเศษพิพากษาวางบทลงโทษมานั้นฎีกาจำเลยไม่มีเหตุที่จะชนะคดีโจทย์ได้ ให้ยกเสีย ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณข้าหลวงพิเศษ ฯ

วันที่ ๖ กรกฎาคม พระพุทธศักราช ๒๔๖๓

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา