โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ทำสัญญาประกันตัวนายดอเลาะอาหลีซึ่งต้องหาฐานหลบหนีเข้าเมืองไปจากโจทก์ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตรวจคนเข้าเมือง โจทก์จึงสั่งปรับจำเลยเป็นเงิน 5,000 บาท เมื่อวันที่ 21 เมษายน 2495 จำเลยได้นำเบี้ยปรับมาชำระต่อโจทก์แล้ว 500 บาท ส่วนที่เหลือขอผลัดชำระไปเป็นรายเดือน ๆ ละ 500 บาทจนกว่าจะครบ ครั้นวันที่ 29 พฤษภาคม 2495 จำเลยนำตัวนายดอเลาะมาส่งโจทก์จึงลดค่าปรับให้ครึ่งหนึ่ง ส่วนอีก 2,000 บาทจำเลยไม่นำมาชำระ จึงฟ้องขอให้บังคับ

จำเลยให้การว่า จำเลยไม่ต้องรับผิดใช้ค่าปรับเพราะได้นำตัวนายดอเลาะส่งแก่โจทก์แล้ว การที่จำเลยผิดสัญญานั้น โจทก์ได้ผ่อนผันให้จำเลยเลื่อนการนำตัวนายดอเลาะไปไม่มีกำหนด จึงไม่ถือว่าจำเลยผิดสัญญา

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าปรับที่ยังค้าง 2,000 บาท และศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกาโดยข้อกฎหมายและข้อเท็จจริง

ศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่จำเลยว่าจำเลยได้ส่งตัวนายดอเลาะให้แก่เจ้าหน้าที่ในวันนัดส่งตัวแล้ว จำเลยไม่ต้องรับผิดในเรื่องค่าปรับนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาไม่ได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248

ข้อที่จำเลยว่าโจทก์ไม่ใช่ผู้เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้องนั้นเห็นว่าเรื่องนี้จำเลยทำสัญญาประกันไว้ต่อเจ้าหน้าที่กองตรวจคนเข้าเมืองจังหวัดสงขลา ผู้ซึ่งมีอำนาจและหน้าที่จะทำสัญญานี้ได้ตามกฎหมายย่อมมีหน้าที่ ๆ จะบังคับตามสัญญานั้นได้ นับอันเดียวกับคดีในคำพิพากษาฎีกาที่ 964/2487 ระหว่างพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรจังหวัดพระตะบองโจทก์ นายพาม ทรันตริน จำเลย ฎีกาของจำเลยหาสาระอันใดมิได้

จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์และศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา