ข้อเท็จจริงได้ความจากการไต่สวนมูลฟ้องว่า เดิมโจทก์เป็นเจ้าของห้องเช่าเลขที่ 108 ถนนบริพัตร์ และได้แจ้งทะเบียนสำมะโนครัวเป็นเจ้าบ้าน ต่อมาทางราชการส่งตัวโจทก์ไปอบรมจิตใจที่เกาะสีชัง โจทก์ไม่ได้แจ้งทะเบียนย้าย แต่ให้นางชมดูแลบ้านแทน นางชมได้ให้จำเลยซึ่งเป็นญาติเข้าอยู่และเปิดร้านค้าจำเลยได้ไปแจ้งความต่อนายทะเบียนท้องถิ่นว่า ห้องนี้ว่างโดยเจ้าของเดิมต้องโทษมานานแล้ว จำเลยขอย้ายเข้าอยู่ในฐานะเป็นเจ้าบ้านแทน พนักงานเทศบาลได้บันทึกข้อความนั้นลงไว้ในใบแจ้งย้าย โจทก์ทราบจึงฟ้องคดีนี้ หาว่าจำเลยแจ้งความเท็จ ปลอมหนังสือ และหมิ่นประมาท ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นให้ประทับฟ้องของโจทก์เฉพาะข้อหาฐานแจ้งความเท็จ

โจทก์ฎีกา ขอให้ประทับฟ้องของโจทก์ในข้อที่ถูกยก โดยอ้างว่าเป็นปัญหาข้อกฎหมาย

ศาลฎีกาเห็นว่า ในข้อหาฐานปลอมหนังสือ ซึ่งโจทก์ฎีกาว่าการที่จำเลยไปแจ้งความต่อเจ้าพนักงานนั้น แม้จำเลยจะไม่ได้ร้องขอให้เจ้าพนักงานจดก็ต้องถือว่า จำเลยบอกให้เจ้าพนักงานจดตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 226 นั้น เห็นว่า คำคัดค้านของโจทก์นี้เป็นการเถียงข้อเท็จจริงนั้นเอง คือว่าจำเลยได้บอกให้เจ้าพนักงานจดหรือไม่ หาใช่เป็นปัญหาข้อกฎหมายไม่ ส่วนข้อหาฐานหมิ่นประมาท โจทก์ว่า โจทก์เป็นแต่เพียงถูกส่งตัวไปกักกันเท่านั้นไม่ใช่โทษข้อนี้ ศาลล่างฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่มีเจตนาใส่ความโจทก์ ให้คนทั้งหลายดูหมิ่นหรือเกลียดชังแล้วข้อหาของโจทก์ก็ตกไปโดยไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยปัญหาดังกล่าวแล้ว ศาลฎีกาคงพิพากษายืนให้ยกฎีกาโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา