โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบุกรุกเข้าไปปักดำข้าวลงในนา 2 กะปิ้ง ตำบลเกาะจัน จังหวัดปัตตานี ซึ่งเป็นของโจทก์ ขอให้ศาลแสดงว่าที่นาพิพาทเป็นของโจทก์ ขับไล่จำเลยและห้ามมิให้เกี่ยวข้อง

จำเลยต่อสู้ว่านาพิพาท 1 แปลงชื่อกือลงปือซา โจทก์มอบที่นาแปลงนี้ให้จำเลยเข้าทำนาต่างดอกเบี้ย ส่วนที่นาอีกแปลงชื่อกือลงปูซูเป็นนาของนางมือแย จำเลยมิได้เกี่ยวข้อง

ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์จำเลยพิพาทกันในคดีเรื่องนี้เฉพาะนาแปลงที่ชื่อกือลงปือซาแปลงเดียว และฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ได้มอบนาแปลงพิพาทให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ย ไม่ใช่เรื่องบุกรุกหรือละเมิด พิพากษายกฟ้องโจทก์ที่ขับไล่และห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องในนาพิพาท ฯลฯ

โจทก์อุทธรณ์เห็นว่าการกู้ยืมเงินตามที่จำเลยกล่าวอ้างมิได้มีหลักฐานแห่งการกู้ยืมเป็นหนังสืออย่างใด แม้จะฟังตามข้อต่อสู้ของจำเลย หนี้รายนี้จำเลยก็ไม่พึงฟ้องร้องบังคับคดีได้ การที่โจทก์มอบนาให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ย จำเลยก็ไม่มีสิทธิจะยึดถือเอาที่ดินของโจทก์ได้ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ขับไล่จำเลยและห้ามมิให้จำเลยและบริวารเกี่ยวข้องต่อไป ฯลฯ

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้จำเลยยอมรับอยู่แล้วว่าที่นาแปลงพิพาทเป็นของโจทก์ มิได้โต้แย้งสิทธิในเรื่องความเป็นเจ้าของ ดังนั้น เมื่อโจทก์เรียกร้องจำเลยก็ต้องมอบคืน เว้นไว้แต่จะมีเหตุพิเศษตามกฎหมายอันจะพึงโต้แย้งการเรียกคืนของโจทก์ได้

จำเลยมิได้กล่าวอ้างถึงสิทธิทางทะเบียน คงอ้างสิทธิโดยข้อสัญญาเพียงประการเดียวว่า โจทก์กู้เงินจำเลยไป 5,000 บาท และยอมให้นาทำต่างดอกเบี้ย

ข้อสัญญาที่ว่านี้ แม้จะมีอยู่จริงก็มิได้ทำเป็นหนังสือ จำเลยจะยืนยันให้ศาลบังคับคดีให้แก่จำเลยตามกฎหมายอันเกี่ยวด้วยเรื่องเอกเทศสัญญาว่าเป็นสัญญาอะไรไม่ได้ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นสัญญาจำนำจำนอง ขายฝาก กู้ยืม จำเลยจึงไม่อาจฟ้องขอให้บังคับโจทก์ใช้ต้นเงินกู้ให้แก่จำเลยได้ เพราะขาดหลักฐานเป็นหนังสือตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 เห็นว่าคดีไม่มีเหตุพิเศษประการใดตามกฎหมายในอันที่จำเลยจะโต้แย้งไม่ยอมคืนที่นาแปลงพิพาทให้แก่โจทก์ พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา