ได้ความว่าที่ดินแลเรือนรายพิพาทนี้เดิมเป็นของส.ภรรยาโจทก์ แต่ส.มิได้ปกครองที่รายนี้โดยไปอยู่เสียที่อื่น จำเลยที่ ๑ ได้ปกครองดูแลที่รายนี้แทน ส.ตลอดมา ระหว่างนี้โจทก์วิกลจริต ต่อมา ส.ถึงแก่กรรม เมื่อส.ถึงแก่กรรมเกินปีแล้วจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นบุตรี ส.จึงมาอยู่กับจำเลยที่ ๑ ในที่พิพาทแล้วภายหลังจำเลยที่ ๑ เอาที่พิพาทไปทำสัญญาขายฝากไว้กับจำเลยที่ ๓ บัดนี้จำเลยที่ ๑ แลที่๒ รื้อเรือนรายพิพาทนี้ไป โจทก์จึงฟ้องเรียกค่าเสียหายแลขอให้ทำลายสัญญาขายฝากกับจำเลยที่ ๓ และขอให้ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่ดิน

จำเลยที่ ๒ ต่อสู้ว่า ส.ได้ยกที่พิพาทนี้ให้แก่จำเลยแล้ว แต่ทางพิจารณาไม่ได้ความว่า ส. ได้ยกที่รายพิพาทนี้ให้แก่จำเลย

ศาลชั้นต้นตัดสินว่าสัญญาขายฝากระวางจำเลยที่ ๒-๓ ใช้ยันแก่โจทก์ไม่ได้ ให้ขับไล่จำเลยแลให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามโดยวินิจฉัยว่าที่รายนี้เป็นของโจทก์ตามกฎหมาย เพราะไม่ได้ความว่า ส.ได้ยกที่รายนี้ให้แก่จำเลยที่ ๒ แลจำเลยที่ ๑ จะอ้างว่าได้ปกครองแทนจำเลยที่ ๑ ปกครองไว้แทนโจทก์ จำเลยที่ ๒ จึงไม่มีอำนาจเอาไปทำสัญญาขายฝากกับจำเลยที่ ๓ ๆ ผู้รับฝากหาได้กรรมสิทธิไม่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา