โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยได้รับหมายเรียกของพนักงานสอบสวนให้ไปให้การเป็นพยานในคดีอาญาเรื่องหนึ่ง จำเลยทั้งสองบังอาจขัดขืนไม่ปฏิบัติตามหมายเรียก คือไม่ยอมไปให้การเป็นพยานต่อเจ้าพนักงานสอบสวน ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 334(2) พระราชบัญญัติลักษณะพยาน ร.ศ. 113 มาตรา 48(5)

จำเลยรับสารภาพ

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกัน ให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 334(2) ปรับคนละ 20 บาท ลดฐานปรานีกึ่งหนึ่งคงปรับคนละ 10 บาท ที่ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะพยานร.ศ.113 ให้ยกเสีย โดยว่ากฎหมายที่กล่าวนี้ถูกยกเลิกไปแล้วโดยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

โจทก์ฎีกาว่า กฎหมายลักษณะพยาน ร.ศ. 113 มาตรา 48(5)ยังไม่ถูกยกเลิก

ศาลฎีกาเห็นว่า กฎหมายลักษณะพยาน ร.ศ. 113 มาตรา 48(5)ถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาพ.ศ. 2477 มาตรา 4 และกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 3 แล้ว เพราะมีบัญญัติไว้แล้วในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 133และกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 334(2) ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา