โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายของผู้ตายซึ่งเป็นลูกจ้างประจำของบริษัท อ. ผู้ตายถูก ป. ใช้อาวุธปืนยิงตายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้าง โจทก์ยื่นคำร้องขอรับเงินทดแทนจากกองทุนเงินทดแทน พนักงานเงินทดแทนวินิจฉัยว่า ผู้ตายมิได้ประสบอันตรายถึงแก่ความตายเนื่องจากการทำงาน โจทก์อุทธรณ์คำวินิจฉัยต่อจำเลย จำเลยมีคำสั่งว่าผู้ตายมิได้ประสบอันตรายถึงแก่ความตายเนื่องจากการทำงาน โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับเงินทดแทนโจทก์เห็นว่าคำสั่งของจำเลยไม่ชอบ ขอให้ศาลพิพากษาเพิกถอนคำสั่งของจำเลย และสั่งแสดงว่าโจทก์มีสิทธิได้รับเงินทดแทน

จำเลยให้การว่า จำเลยมีคำสั่งโดยชอบแล้ว

ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ผู้ตายทำร้ายร่างกาย ป. ก่อน ป. บันดาลโทสะจึงใช้อาวุธปืนยิงผู้ตาย ผู้ตายมิได้ประสบอันตรายถึงแก่ความตายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้าง พิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า แม้หากข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่า ป.อยู่ในหอพักของบริษัทโดยไม่มีสิทธิ และผู้ช่วยผู้จัดการของบริษัท อ. สั่งให้ผู้ตายในฐานะผู้จัดการฝ่ายบุคคลดำเนินการให้ ป. ย้ายออกไปจากหอพัก แล้วผู้ตายให้คนงานไปตาม ป. ไปพบ แต่ ป. ไม่ไป ผู้ตายจึงไปพบ ป. เพื่อเจรจาเรียกห้องพักคืนตามที่ผู้จัดการฝ่ายฯ สั่งให้ดำเนินการ แต่ในการเจรจานั้นก็ไม่มีความจำเป็นอย่างใดที่ผู้ตายต้องทำร้าย ป. ด้วย เมื่อผู้ตายไปพบ ป. แล้วได้ทำร้ายร่างกาย ป.ก่อน แสดงว่าเป็นเรื่องผู้ตายทำร้ายร่างกาย ป. ไปตามเจตนาของผู้ตายเองหาเกี่ยวเนื่องกับการเจรจาเรียกห้องพักคืนอันเป็นการทำงานให้นายจ้างไม่ เมื่อ ป.บันดาลโทสะใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายถึงแก่ความตาย ความตายของผู้ตายจึงเกิดขึ้นเนื่องจากผู้ตายทำร้าย ป. ดังกล่าวแล้ว ถือไม่ได้ว่าผู้ตายประสบอันตรายถึงแก่ความตายเนื่องจากทำงานให้แก่นายจ้าง โจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับเงินทดแทนจากกองทุนเงินทดแทน

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา