ได้ความว่า โจทก์ขายสุกรให้จำเลย ชำระราคาบางส่วนแล้วจำเลยนำสุกรไปถูกจับฐานยักย้ายสุกรออกนอกเขต ซึ่งในคดีอาญาเรื่องนั้น ศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์ฟ้องเรียกเงินที่ค้าง

จำเลยปฏิเสธ และว่ามูลหนี้เกิดจากการทุจริตโดยโจทก์สมคบด้วยในการยักย้ายสุกร

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้จำเลยชำระค่าสุกรที่ค้าง

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ว่าการซื้อขายมีวัตถุประสงค์ขัดต่อกฎหมายนั้น จำเลยไม่ได้นำสืบว่าโจทก์ได้รู้เห็นสมคบในการฝ่าฝืนประกาศของเจ้าพนักงานควบคุม แต่ปรากฏว่าจำเลยบอกโจทก์ว่ามีใบอนุญาตแล้ว

เรื่องจำเลยจะให้ถือข้อเท็จจริงในคดีอาญาเรื่องก่อนมาพิพากษาในคดีแพ่งนั้น โจทก์ไม่ได้เป็นคู่ความในคดีอาญานั้นและคดีอาญาศาลไม่ได้ฟังข้อเท็จจริงดังจำเลยอ้าง

ที่ศาลฟังข้อเท็จจริงชั้นศาลไม่ตรงกับถ้อยคำโจทก์ชั้นอำเภอในเรื่องเงินที่ค้างชำระนั้น ไม่เป็นการนำสืบแก้ไขเอกสารเพราะไม่ใช่เรื่องที่กฎหมายบังคับให้ต้องมีเอกสารมาแสดง ตามมาตรา 94 เป็นแต่อำเภอบันทึกถ้อยคำโจทก์ไว้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา