โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ตกลงจ้างโจทก์ไปทำเตาเผาถ่านที่คลองแขยงอำเภอคลองขลุง จังหวัดกำแพงเพชร คิดค่าจ้างให้โจทก์เป็นรายเดือนเดือนละ 450 บาทและรับรองจะให้โจทก์กินอยู่ไม่อดอยาก โจทก์ทำงานรวม 4 เดือนจำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์เพียง 958 บาท ยังค้างอยู่อีก 1,037 บาท ขอให้ศาลบังคับ

จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ผิดสัญญาคือละทิ้งงานและไม่สามารถทำเตาให้ และฟ้องแย้งเรียกเงินค่าจ้างที่โจทก์รับไปแล้ว 1,025 บาทกับค่าเลี้ยงดู 135 บาท รวม 1,700 บาทคืนจากโจทก์

โจทก์แก้ฟ้องแย้งว่าสัญญาท้ายฟ้องแย้งเป็นสัญญาจ้างแรงงานไม่ใช่จ้างทำของ จำเลยไม่มีสิทธิเรียกเงินคืน

คู่ความรับกันว่า (1) สัญญาท้ายฟ้องถูกต้อง (2) เครื่องมือเครื่องใช้และสัมภาระในการทำงานนี้เป็นของจำเลยทั้งสิ้น (3) จำเลยจ่ายค่าจ้างให้โจทก์ 1,025 บาทและค่าเลี้ยงดู 675 บาทแล้ว เงินค่าเลี้ยงดูจำเลยจะต้องจ่ายให้โจทก์ในระหว่างทำงานต่างหากจากค่าจ้าง

คงมีข้อโต้เถียงข้อเดียวว่า โจทก์ทิ้งงานไปไม่สามารถทำให้เสร็จเพราะจำเลยปล่อยให้โจทก์อดอยากหรือไม่

ศาลชั้นต้นเห็นว่าสัญญาที่โจทก์จำเลยทำกันไว้เป็นสัญญาจ้างแรงงาน พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าจ้างแรงงานที่ค้างอีก 970 บาท และยกฟ้องแย้งของจำเลยเสีย

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยในข้อกฎหมาย ส่วนข้อเท็จจริงต้องห้าม

ศาลฎีกาเห็นว่าข้อความในสัญญาที่โจทก์จำเลยทำไว้ต่อกันไม่ปรากฏว่าจำเลยผู้จ้างจะให้สินจ้างแก่โจทก์ตลอดเวลาที่โจทก์ทำงานให้จำเลยอันเป็นลักษณะของการจ้างแรงงานตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 575 หรือว่าจำเลยผู้จ้างจะให้สินจ้างแก่โจทก์เพื่อผลสำเร็จแห่งการที่โจทก์ตกลงจะทำให้จำเลยตามมาตรา 587 จึงเป็นเรื่องที่คู่ความนำสืบประกอบข้อตกลงกันนั้นได้ว่า เป็นเรื่องจ้างแรงงานหรือจ้างทำของ ตามที่คู่ความรับและนำสืบกันมาฟังได้ว่าเป็นเรื่องจ้างแรงงาน พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา