โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง 2 สมัครใจวิวาททำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน จนต่างบาดเจ็บ โดยนายน้อยใช้กบเหล็กเป็นศาสตราวุธทำร้ายนายก๋าวใช้มือชกต่อย ขอให้ลงโทษตามมาตรา 254, 335(14)

จำเลยทั้ง 2 ให้การรับสารภาพ

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นว่า บาดแผลจำเลยทั้ง 2 ไม่ถึงบาดเจ็บจะลงโทษตามมาตรา 254 ไม่ได้และไม่เป็นการกระทำโดยบังอาจลงโทษตามมาตรา 338(3) ไม่ได้ นายน้อยใช้ศาสตราวุธในขณะวิวาทผิดมาตรา 335(14) ปรับและริบของกลาง ส่วนนายก๋าวจำเลยให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า เรื่องบาดแผลโจทก์มิได้สืบพยานประกอบ มีแต่รายงานชันสูตรของแพทย์ซึ่งมีว่า บาดแผลนายน้อยฟกช้ำ 4 แห่งนายก๋าวฟกช้ำ 1 แห่งกับฟกช้ำผิวหนังขาด 1 แห่ง ลึกเพียง 1 มิลลิเมตรแทบทั้งนั้น มีแผลของนายน้อยแห่งเดียวลึก 2 มิลลิเมตร ดังนี้เรียกไม่ได้ว่าถึงบาดเจ็บตามมาตรา 254 และแผลที่เพียงแต่ผิวหนังขาดไม่ใช่แผลแตก ส่วนที่จำเลยรับตามฟ้อง เพื่อปรากฏว่าจำเลยไม่ผิดจะลงโทษตาม คำรับนั้นไม่ได้ พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา