คดีนี้ โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ให้จำเลยเช่าโพรงตึกเลขที่ 366 ต่อมาได้บอกเลิกสัญญากับจำเลยที่ 1 ให้ออกจากที่เช่า จำเลยไม่ออกไปจึงฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสองและบริวาร และเรียกค่าเสียหาย

จำเลยทั้งสองให้การว่าเป็นสัญญาต่างตอบแทน จำเลยมิได้ผิดนัดชำระค่าเช่า ที่ดินช่องโพรงตึกไม่ใช่ของโจทก์ ไม่มีอำนาจฟ้อง

วันนัดสืบพยานโจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานทั้งสองฝ่ายพิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองและบริวารออกไปจากโพรงตึกตามฟ้องให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหาย

จำเลยที่ 1 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยที่ 1 ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยที่ 1 รับว่าได้ทำสัญญาเช่าโพรงตึกพิพาทจากโจทก์ แม้ต่อมาจะปรากฏว่าอำนาจการดูแลจัดการที่ดินและโพรงตึกพิพาทได้โอนไปอยู่สำนักงานจัดการทรัพย์สินส่วนพระองค์แต่สำนักงานดังกล่าวได้มีหนังสือมอบหมายให้โจทก์มีหน้าที่จัดการหรือฟ้องร้องให้จำเลยออกไปจากโพรงตึกพิพาทจนกว่าจะเสร็จคดีจึงจะรับมอบที่ดินและโพรงตึกพิพาทคืนมา โจทก์ในฐานะผู้มีอำนาจให้จำเลยเช่าโพรงตึกพิพาทมาแต่เดิม และในขณะฟ้องยังไม่ได้ส่งมอบโพรงตึกพิพาทคืนแก่สำนักงานจัดการทรัพย์สินส่วนพระองค์ ทั้งยังได้รับมอบหมายให้มีอำนาจจัดการฟ้องร้องจำเลยได้ดังกล่าวจึงมีอำนาจฟ้อง

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา