โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจมียากรีโซวิน 250 เม็ด ยาท๊อกไมซิน 150 แคปซูล ยายูโรเซ็บ 800 แคปซูล ยาเพ็นนิซิลิน 900 เม็ด ซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้วไว้ในความครอบครองของจำเลยเพื่อขาย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ฯลฯ

จำเลยให้การรับสารภาพ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 4, 72, 75, 121, 126 จำคุก 1 เดือน ปรับ 3,000 บาทลดโทษกึ่งหนึ่งคงจำคุก 15 วัน ปรับ 1,500 บาท โทษจำคุกเปลี่ยนเป็นกักขัง 15 วัน ริบของกลาง

จำเลยอุทธรณ์ ขอให้ลงโทษตามมาตรา 121 วรรคสอง

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 121 บัญญัติว่า "ผู้ใดขายหรือนำหรือสั่งเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งยาเสื่อมคุณภาพ อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา 72(3) ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสามพันบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ

ถ้าผู้กระทำการตามวรรคหนึ่งกระทำโดยไม่รู้ว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสามพันบาท"

เมื่อได้พิจารณาคำฟ้องของโจทก์ซึ่งมีใจความว่า "จำเลยบังอาจมียาซึ่งเป็นยาสิ้นอายุตามที่แสดงไว้ในสลากแล้ว (ยาเสื่อมคุณภาพ) ไว้ในความครอบครองเพื่อขาย" แล้วจะเห็นได้ว่าข้อความ "มีไว้เพื่อขาย" มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า "ขาย" ตามบทวิเคราะห์ศัพท์ในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 ฉะนั้น ตามคำฟ้องของโจทก์ดังกล่าวจึงได้ความตรงตามมาตรา 121 วรรคแรก แล้ว ซึ่งความผิดตามมาตรานี้ต้องการเพียงเจตนาธรรมดาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 เท่านั้น เมื่อโจทก์ใช้คำว่า"บังอาจ" ก็เป็นการแสดงความหมายอยู่ในตัวว่าจำเลยเจตนากระทำผิดกฎหมาย โจทก์หาจำต้องกล่าวในคำฟ้องว่า จำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นยาเสื่อมคุณภาพดังที่จำเลยฎีกาขึ้นมาไม่ เมื่อจำเลยรับสารภาพตามฟ้องก็ย่อมลงโทษจำเลยได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา