ได้ความตามฟ้อง จำเลยรับสารภาพว่า เมื่อ 2489 จำเลยได้รับใบอนุญาตสำหรับเก็บรักษาและใช้สถานที่เก็บรักษาน้ำมันเชื้อเพลิงชนิดธรรมดาประเภทมีปริมาณไม่เกิน 200 ลิตร เพื่อจำหน่าย ณ ร้านค้าของจำเลย ใบอนุญาตหมดอายุในวันที่ 31 ธันวาคม 2489 ต่อมาจำเลยไม่ได้ขอต่ออายุ จึงเป็นผู้ที่มิได้รับอนุญาตให้เก็บรักษาหรือใช้สถานที่เก็บรักษาน้ำมันเชื้อเพลิงเพื่อจำหน่าย โจทก์หาว่าเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2491 จำเลยได้บังอาจเก็บน้ำมันก๊าซซึ่งเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงชนิดธรรมดา 42.625 ลิตรไว้เพื่อจำหน่าย ขายในร้านค้าจำเลย และจำเลยได้บังอาจจำหน่ายขายน้ำมันก๊าซไป 0.625 ลิตร ราคา 2 บาทในร้านค้าจำเลย อันเป็นสถานที่ซึ่งไม่ได้รับอนุญาตให้เก็บและใช้สถานที่สำหรับเก็บรักษาเพื่อจำหน่ายจากเจ้าพนักงาน

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าจำเลยมีผิดฐานเก็บและจำหน่ายน้ำมันก๊าซนอกสถานที่ได้รับอนุญาตตามมาตรา 18, 53 ข้อ ข. ปรับ 25 บาทโดยลดรับแล้ว จำเลยไม่ผิดมาตรา 48

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า มาตรา 48 นั้น เป็นบทลงโทษผู้เก็บและจำหน่ายน้ำมันเกินกว่า 500 ลิตร เพราะถ้าน้ำมันไม่เกิน500 ลิตรกฎหมายให้เก็บและจำหน่ายได้โดยไม่ต้องได้รับอนุญาตเป็นแต่ต้องเก็บและจำหน่ายในสถานที่ซึ่งได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา