คดีนี้อัยยการโจทย์ฟ้องว่าจำเลยฆ่า ค.ตาย ขอให้ลงโทษ แลนางชื่นมารดาขอเรียกค่าเสียหาย ๑๐๐๐ บาท

ศาลเดิมไม่เชื่อคพะยานโจทก์ว่าจะทำจำเลยได้ จึงตัดสินยกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยได้ฆ่า ค.ตายมีผิดตาม ม.๒๔๙ แต่จำเลยเปนผู้มีความประพฤติ+เรียบร้อยไม่เคยมีชื่อเสียเสียหาย ให้ลดโทษลง ๑ ใน ๓ ตาม ม.๕๙ คงจำคุก ๒๐ ปี แลให้ใช้ค่าเสียหายแก่นางชื่น ๑๐๐๐ บาท ถ้าไม่ใช้ให้จัดการตาม ม.๑๘

ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่เปนเหตุควรปราณีย์ใหจำเลยตาม ม.๕๙ เพราะจำเลยได้กระทำลงด้วยความทะนงองอาจไม่กลัวเกรงพระราชอาญา จึงให้จำคุกจำเลยไว้ตลอดชีวิต ส่วนค่าเสียหายนั้นนางชื่นสืบไม่ได้ว่าตนเสียหายอะไรบ้างแลใช้จ่ายไปเท่าใด จึงควรกำหนดให้แต่ค่าปลงศพอย่างเดียวตามประมวลแพ่ง ม.๔๔๓ ตอนต้น ให้จำเลยใช้ค่าปลงศพแก่นางชื่น ๓๐๐ บาท แลเงินค่าทำศพนี้เปนค่าเสียหายฉะเพาะตัวนางชื่นเท่านั้น ศาลจะสั่งให้จัดการตามกฎหมายอาญา ม.๑๘ ไม่ได้ เพราะไม่ใช่ค่าเสียหายตาม ม.๘๗ แล ๙๒

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา