ได้ความว่า ท.ผู้ใหญ่บ้านไปตรวจหาตัว ส.ที่บ้านจำเลย ๆ แจ้งต่อ ท.ว่า ส.ไม่ได้อยู่ที่บ้านจำเลยซึ่งเป็นความเท็จโจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๑๑๘

ศาลฎีกาตัดสินว่า ท.ผู้ใหญ่บ้านไม่มีอำนาจตรวจค้นบ้านจำเลยเพราะไม่มีหมายค้น และกรณีมิได้อยู่ในข้อยกเว้นที่จะค้นได้โดยไม่มีหมายตาม ม.๙๒ แห่งประมวลวิธีพิจารณาความอาญา ถึงแม้กำนันมีหนังสือสั่งให้ ท.ค้นบ้านจำเลยนั้น คำสั่งนั้นก็ไม่มีผลในกฎหมาย เพราะกำนันเองก็ไม่มีอำนาจค้นโดยลำพังได้เช่นกัน เมื่อเป็นดั่งนี้ต้องถือเสมือนหนึ่งว่าจำเลยได้พูดเท็จต่อบุคคลสามัญเพราะการถามจำเลยก็อาศัยอำนาจค้น จำเลยจึงไม่มีผิดฐานแจ้งความเท็จดังข้อหา พิพากษายืนตามศาลล่างที่ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา