ได้ความว่าผู้ตายเคยเป็นปากเสียงกับจำเลยและอาฆาตจำเลยโดยเข้าใจว่า จำเลยยุแหย่ให้นางสาว ซ. หลานจำเลยซึ่งผู้ตายเคยปลุกปล้ำหนีไป คืนเกิดเหตุผู้ตายมีมีดดาบไปร้องเรียกให้จำเลยเปิดประตูโรงจำเลยไม่เปิด ผู้ตายตัดเชือกผูกประตูเปิดเข้าไปในในห้องจำเลย จำเลยคว้าได้ขวานหลบหนีไปใต้ถุนพื้นโรง จำเลยจึงต้องโผล่ออกจากใต้ถุนเพื่อจะหนีออกทางประตู ผู้ตายใช้มีดดาบฟันจำเลยแต่ไม่ถูก มีดไปถูกแปหลังคาโรงเสีย จำเลยจึงหันมาใช้ขวานฟันผู้ตายหลายที โจทก์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 249 จำเลยแก้ว่า ทำเพื่อป้องกันตัว

ศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุจำคุกจำเลย 5 ปี ตามมาตรา 249, 53 ริบขวานของกลาง

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง คืนขวานของกลางให้เจ้าของ

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุ พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา