คดีนี้ปรากฏตามคำรับของคู่ความว่า ว. ได้ ทำสัญญากู้เงิน ส. ไป ๓๐๐๐ บาท แล ว. ได้ให้ น. นำมาใช้ ๑๐๐๐ บาท ยังเหลืออีก ๒๐๐๐ บาท ต่อมา ส. ถึงแก่กรรม จ. ผู้เปนภรรยาฟ้องเรียกเงินรายนี้ ว. ได้ให้การต่อสู้ว่า ได้ให้ น. นำมาใช้ให้แล้ว ๑๐๐๐ บาท ให้ภรรยาของ ว. นำมาใช้ให้อีก ๑๐๐๐ บาทแต่ยังไม่ได้คืน สัญญาให้ผัดว่าเมื่อคิดดอกเบี้ยแล้วจึงจะส่งให้ภายหลัง ต่อมา ว. ได้เขียนหนังสือไปถามอีก ส. เขียนหนังสือตอบแสดงว่า ได้รับเงินแล้ว ฝ่าย จ. ปฏิเสธว่าไม่ใช่ลายมือของ ส.

ปัญหามีว่า ว. นำเงินมาใช้ให้แล้วหรือยังแลลายมือนั้นเปนลายมือของ ส. ใช่หรือไม่

ฎีกาตัดสินยืนตามาลอุทธรณ์ว่าเรื่องนี้ ปรากฏตามคำวิจักขณพะยานของโจทก์เบิกความว่าลายมือนั้นเปนลายมือของ ส. แลยังมีพะยานอื่นแวดล้อมกรณีย์แสดงให้เห็นว่า ส. ได้รับต้นเงินแล้วยังค้างแต่ฉะเพาะดอกเบี้ยเท่านั้น จึงให้ ว. ใช้ดอกเบี้ยให้ จ. เปนเงิน ๒๗๔ บาท

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา