ได้ความว่าจำเลยเข้าไปในอาณาเขตต์บ้าน พ.แล้วขึ้นไปบนเฉลียงชั้นล่างของตึกเอาชะแรงงัดประตูอยู่สัก ๕ นาทีบานประตูไม่เปิด ตำรวจที่มาซุ่มอยู่จึงออกก้าวสะกัดจับจำเลย นายเจริงและนายเจือจำเลยได้เงื้อมีดและไม้จะทำร้ายตำรวจ

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลยทั้ง ๔ คนฐานพยายามลักทรัพย์ตามกฎหมายอาญา ม.๒๙๕,๖๐ จำคุก คนละ ๔ ปี และจำคุกนายเจริงและนายเจือจำเลยตาม ม.๒๕๔,๖๐ อีกคนละ ๔ เดือน เพิ่มโทษนายเจริงและนายจำลองฐานไม่เข็ดหลาบอีกรวมโทษนายเจริง ๖ ปี ๕ เดือน ๑๐ วัน นายจำลอง ๖ ปี นายเจือ ๔ ปี ๔ เดือน นายเชี้ยง ๔ ปี

จำเลยทั้ง ๔ ฎีกา

ศาลฎีกาตัดสินว่าสำหรับนายเจือและนายเชี้ยงนั้นฎีกาในข้อเท็จจริงมิได้ ต้องห้ามตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญา ม.๒๑๘ สำหรับฎีกานายเจริงและนายจำลองนั้นสำหรับข้อเท็จจริงคงฟังตามศาลล่างทั้ง ๒ ส่วนข้อกฎหมายเห็นว่ากิริยาการกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์และพยายามลักทรัพย์ด้วย จึงต้องลงโทษฐานพยายามลักทรัพย์อันเป็นบทหนัก จึงพิพากษาให้ยกฎีกาของจำเลยยืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา