โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลย ๆ เถึยงว่าวัดไม่มีอำนาจจับจองที่ดิน แม้จะได้รับโฉนดไปก็ไม่มีกรรมสิทธิ

ได้ความว่าที่รายพิพาทเดิมเปนคลอง ราษฎรใช้สัญจรไปมาได้ตลอด ต่อมาคลองรายนี้ถูกถมบ้างตื้นเขินบ้าง จนใช้เปนทางเรือไม่ได้ เมื่อ ๕-๖ ปีมานี้วัดสัมพันธวงศ์ขอรับโฉนด ราษฎรแถบนั้นรวมทั้งจำเลยร้องคัดค้าน แต่ภายหลังได้ถอนการคัดค้านนั้นเสีย ยอมให้วัดสัมพันธวงศ์ได้รับโฉนดเมื่อ พ.ศ.๒๔๖๕

ศาลฎีกาตัดสินยื่นตามศาลล่าง ให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปให้พ้นลำคลอง และว่าวัดสัมพันธวงศ์เปนนิติบุคคล และตาม พรบ ปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ.๑๒๑ ม.๖ ข้อ ๒ ก็สนับสนุนว่า วัดมีทรัพย์สมบัติเปนที่ธรณีสงฆ์ได้ ที่ดินรายนี้รัฐบาลได้ออกโฉนดให้แก่วัดถือกรรมสิทธิแล้ว จึงไม่เหตุที่จะเห็นว่าวัดไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยได้อย่างไร

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา