โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจใช้มีดพร้าเป็นอาวุธฟันสุกรเมียพันธุ์เกษตร 1 ตัวของนายสมพร เรืองเพชร ถูกที่ขาหลังข้างขวาเกือบขาด ทั้งนี้ โดยจำเลยมีเจตนาทำให้เสียหายทำลาย ทำให้เสื่อมค่าและทำให้ไร้ประโยชน์ซึ่งปศุสัตว์อันเป็นทรัพย์ของผู้อื่น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 358, 359

จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 358 ไม่ผิด มาตรา 359 เพราะสุกรไม่ใช่ปศุสัตว์

โจทก์อุทธรณ์ว่า คำว่า ปศุสัตว์ ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 359(2) ย่อมหมายถึงสุกรด้วย

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตสถานให้ความหมายคำว่า "ปศุ" ไว้ว่าหมายถึงสัตว์เลี้ยงสำหรับใช้งานและเป็นอาหารมักประกอบคำสัตว์ว่า ปศุสัตว์ สุกรก็อยู่ในประเภทสัตว์เลี้ยงสำหรับใช้เป็นอาหาร จึงหมายถึงสุกรด้วย พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 359

จำเลยฎีกาว่าสุกรไม่เป็นปศุสัตว์

ศาลฎีกาตรวจสำนวนและประชุมปรึกษาแล้ว เห็นว่า คำว่า ปศุสัตว์นี้ย่อมเป็นที่รู้กันโดยทั่ว ๆ ไปว่า หมายถึงสัตว์สี่เท้าที่เลี้ยงเพื่อเป็นอาหาร ด้วยเหตุนี้ ประมวลกฎหมายอาญาจึงมิได้บัญญัติบทนิยามคำว่า ปศุสัตว์ไว้ ส่วนในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตสถานที่แปลคำว่า "ปศุ" ไว้ว่าสัตว์ที่เลี้ยงไว้สำหรับใช้งานและเป็นอาหารนั้น ก็ควรจะหมายความว่าสัตว์ที่เลี้ยงไว้สำหรับใช้งานอย่างหนึ่ง และสัตว์ที่เลี้ยงไว้เป็นอาหารอย่างหนึ่ง หาใช่หมายถึงสัตว์ชนิดเดียวกับที่เลี้ยงไว้ทั้งใช้งานและเป็นอาหารดังที่จำเลยฎีกาไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้นชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา