โจทก์ฟ้องเรียกทรัพย์มฤดกของ น.ซึ่งอยู่ในความยึดถือของจำเลย โดย น. ได้ทำพินัยกรรมยกให้โจทก์

ข้อเท็จจริงได้ความว่า เมื่อวันที่ ๑๕ กันยายน พ.ศ.๒๔๕๔ กับจำเลยทำหนังสือขึ้นฉะบับหนึ่งมีใจความว่า ถ้า น.หาชีวิตไม่แล้ว บรรดาทรัพย์ของ น.ยกให้แกจำเลยผู้เดียว ฝ่ายจำเลยก็ทำให้ น.เช่นเดียวกัน และมีบันทึกอย่างแบบพินัยกรรมลงชือผู้ลุกนั่งเปนพะยาน ต่อมา น.ได้ทำพินัยกรรมขึ้นใหม่อีก ๒ ฉะบับโดยชอบด้วยกฎหมาย คือ ลงวันที่ ๑๘ มกราคม พ.ศ. ๒๔๖๗ ฉะบับหนึ่ง กับลงวันที่ ๖ มิถุนายน พ.ศ.๒๔๗๑ อีกฉะบับหนึ่ง ล้างพินัยกรรมร่วมนั้น

ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินว่า น.ได้ทำพินัยกรรมฉะบับหลังนั้น ลบล้างพินัยกรรมฉะบับลงวันที่ ๑๕ กันยายน พ.ศ.๒๔๕๔ นั้นเสียแล้ว จึงบังคับให้จำเลยส่งทรัพย์มาแบ่งตามพินัยกรรมของ น.ลงวันที่ ๑๘ มกราคม พ.ศ.๒๔๖๗ และฉะบับลงวันที่ ๖ มิถุนายน พ.ศ.๒๔๗๑

จำเลยฎีกาคัดค้านในข้อกฎหมายว่า หนังสือที่ น.กับจำเลยทำให้ไว้แก่กันเปนสัญญายกทรัพย์ไม่ใช่พินัยกรรม

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า หนังสือฉะบับลงวันที่ ๑๕ กันยายน พ.ศ. ๒๔๕๔ เปนพินัยกรรม เพราะแสดงเจตนาจะยกทรัพย์ให้เมื่อฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดตายไปแล้ว จึงตัดสินยื่นตามศาลล่าง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา