โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้มีดดาบแทงนายไท้ง่าถึงแก่ความตายโดยเจตนาจะฆ่า จำเลยให้การต่อสู้ว่าได้กระทำไปเพื่อป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกับ ม. ไล่ฝูงโคมาโคตัวหนึ่งเข้าไปกินถั่วในไร่นายจังบิดาผู้ตาย ๆ ไล่โคออกมาพบจำเลยเกิดพูดโต้เถียงกัน ผู้ตายจะจับจำเลยส่งผู้ใหญ่บ้านจำเลยหนี ผู้ตายตามไปได้ 2 เส้นทันจำเลย เข้าจับผมจำเลยดึงจนหน้าหงาย จำเลยใช้มีดแทงไปทางหลัง 1 ทีถูกผู้ตายที่ใต้สะดือต่อมาไม่นานผู้ตายก็ขาดใจตาย

ศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการป้องกันตัวสมควรแก่เหตุพิพากษายกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุพิพากษาแก้ ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 251, 50, 53 จำคุก 1 ปี ลงอาญากึ่งหนึ่งฐานเป็นเด็กอายุไม่ถึง 16 ปี ตามมาตรา 58 คงเหลือ 6 เดือน และรอการลงอาญา

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยทำการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา