โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์จากโจทก์ แล้วผิดสัญญาโจทก์บอกเลิกสัญญาแล้ว ขอให้บังคับจำเลยส่งรถยนต์คืน พร้อมชำระค่าเช่าซื้อที่ค้างและค่าซ่อมค่าเครื่องอะไหล่

จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา

ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีโจทก์ฝ่ายเดียว แล้วพิพากษาให้จำเลยส่งรถยนต์คืนพร้อมชำระค่าเช่าซื้อถึงวันโจทก์บอกเลิกสัญญา และค่าซ่อมค่าเครื่องอะไหล่

โจทก์อุทธรณ์ขอค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยถึงวันจำเลยส่งรถยนต์คืน

จำเลยยื่นคำร้องลงวันที่ 30 สิงหาคม 2511 ขอให้ศาลชั้นต้นสั่งทุเลาการบังคับ และทำการพิจารณาคดีใหม่ และยื่นคำแก้อุทธรณ์เมื่อวันที่2 กันยายน 2511

ศาลชั้นต้นสั่งว่า คำร้องขอให้พิจารณาใหม่ของจำเลยไม่มีข้อคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาลว่า ศาลวินิจฉัยไม่ชอบหรือไม่ถูกต้องด้วยเหตุผลประการใด ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 209 ให้ยกคำร้อง

จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกาว่า ศาลล่างทั้งสองไม่อนุญาตให้มีการพิจารณาคดีนี้ใหม่ตามที่จำเลยร้องขอยกเหตุว่า คำร้องขอของจำเลยไม่กล่าวคำคัดค้านคำตัดสินของศาลนั้นไม่ชอบ เพราะจำเลยได้กล่าวไว้แล้วในคำแก้อุทธรณ์ ซึ่งจำเลยได้ยื่นมาพร้อมกันในวันและเวลาเดียวกันนั้น

ปรากฏว่าจำเลยยื่นคำแก้อุทธรณ์หลังวันยื่นคำร้องขอให้พิจารณาใหม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การขอให้พิจารณาคดีใหม่เป็นกระบวนพิจารณาซึ่งจำเลยจะต้องร้องขอต่อศาลชั้นต้น ดังนั้นจำเลยจะต้องกล่าวคำคัดค้านคำตัดสินของศาลในคำร้องนั้นโดยละเอียดชัดแจ้งตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 208 ข้อคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาลจะแยกกล่าวไว้ในคำแก้อุทธรณ์ไม่ได้ ฉะนั้นแม้จำเลยจะยื่นคำแก้อุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาในวันเดียวกันก็ดี ก็จะถือว่าเป็นการคัดค้านคำตัดสินชี้ขาดของศาลตามคำร้องเพื่อขอพิจารณาใหม่ไม่ได้ เมื่อไม่ปฏิบัติให้ถูกต้อง ย่อมเป็นคำร้องที่ไม่ชอบ ศาลล่างยกคำร้องขอให้มีการพิจารณาคดีใหม่ของจำเลยชอบแล้ว

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา