โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา๒๘๘, ๒๘๙, ๓๗๑, ๓๕๗, ๓๓๕, ๓๓๖ ทวิ, ๘๔, ๘๓, ๙๑, ๓๒,๓๓ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๘ ทวิ, ๕๕, ๗๒ ทวิ, ๗๘ กับให้ริบหัวกระสุนปืน ปลอกกระสุนปืนรถยนต์หมายเลขทะเบียน ป - ๓๖๕๑ นครราชสีมา รถจักรยานยนต์ หมายเลขทะเบียนนครราชสีมา น - ๕๗๒๐ ของกลาง และให้นับโทษจำเลยที่ ๔ และที่ ๕ ต่อจากโทษของจำเลยที่ ๒ และที่ ๑ ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ ๑๑๔๔/๒๕๓๖ ของศาลชั้นต้น

จำเลยทั้งห้าให้การปฏิเสธ แต่จำเลยที่ ๔ และที่ ๕ รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อ

ระหว่างพิจารณา จำเลยที่ ๑ ถึงแก่ความตาย ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ ๑ จากสารบบความ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ ๒ ที่ ๔ มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุปืนพ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๕๕, ๗๘, ๘ ทวิ วรรคหนึ่ง, ๗๒ ทวิ วรรคสอง ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๗๑, ๘๓ เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๙๑ ฐานร่วมกันมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนซึ่งนายทะเบียนไม่อาจออกใบอนุญาตให้ได้ไว้ในครอบครอง จำคุกคนละ ๒ ปี ฐานร่วมกันพาอาวุธปืนไปโดยไม่ได้รับอนุญาต เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ซึ่งเป็นบทหนักที่สุด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐ จำคุกคนละ๖ เดือน และจำเลยที่ ๒ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๔),๓๓๕, (๑) (๗) (๘) วรรคสาม ประกอบด้วยมาตรา ๓๓๖ ทวิ, ๘๓ ฐานร่วมกันฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ให้ประหารชีวิต ฐานร่วมกันลักทรัพย์ จำคุก ๓ ปีและจำเลยที่ ๔ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙ (๔) ประกอบด้วยมาตรา ๘๔, ๓๕๗ วรรคหนึ่ง ฐานเป็นผู้ใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ให้ประหารชีวิตฐานรับของโจร จำคุก ๑ ปี คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยที่ ๒ เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา นับเป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้จำเลยที่ ๒ หนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ประกอบด้วยมาตรา ๕๒ (๑) ฐานร่วมกันมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนซึ่งนายทะเบียนไม่อาจออกใบอนุญาตให้ได้ไว้ในครอบครอง จำคุก ๑ ปี ๔ เดือนฐานร่วมกันพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต จำคุก ๔ เดือน ฐานร่วมกันฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ให้จำคุกตลอดชีวิต ฐานร่วมกันลักทรัพย์ จำคุก ๒ ปี เมื่อรวมโทษทุกกระทงแล้ว คงจำคุกจำเลยที่ ๒ ตลอดชีวิต ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๙๑ (๓) และเมื่อลงโทษประหารชีวิตจำเลยที่ ๔ ในความผิดฐานเป็นผู้ใช้ให้ผู้อื่นกระทำผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อนแล้ว ไม่อาจนำโทษจำคุกในความผิดกระทงอื่นมารวมหรือนับโทษจำคุกต่อจากคดีอื่นได้อีก จึงให้ลงโทษประหารชีวิตจำเลยที่ ๔ สถานเดียว สำหรับจำเลยที่ ๓ และที่ ๕ ให้ยกฟ้อง ให้ริบกระสุนปืนและปลอกกระสุนปืนของกลาง ส่วนรถจักรยานยนต์หมายเลขทะเบียนนครราชสีมา น - ๗๐๗๕ และรถยนต์หมายเลขทะเบียน ป - ๓๖๕๑ นครราชสีมาของกลางให้คืนเจ้าของ ข้อหาและคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก

จำเลยที่ ๒ และที่ ๔ อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ สำหรับจำเลยที่ ๒ และที่ ๔ สำหรับปลอกกระสุนปืนและหัวกระสุนปืนของกลางเป็นของที่คนร้ายใช้ในการกระทำความผิดจึงให้ริบ ส่วนรถยนต์และรถจักรยานยนต์ของกลางให้คืนแก่เจ้าของ

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า เมื่อวันที่ ๑๒มิถุนายน ๒๕๓๖ ได้มีคนร้ายจำนวนหนึ่งบุกรุกเข้าไปในบ้านของนายสมศักดิ์ แก้ววิชัยแล้วคนร้ายใช้อาวุธปืนเล็กกล อาร์ก้า ยิงที่บริเวณศีรษะของนายสมศักดิ์ แก้ววิชัยนางจิราภรณ์ แก้ววิชัย เด็กชายจิรวัฒน์ แก้ววิชัย เด็กชายจิรศักดิ์ แก้ววิชัย จนถึงแก่ความตายที่ห้องชั้นล่าง จากนั้นคนร้ายได้ลักเอาสร้อยคอทองคำที่นางจิราภรณ์สวมอยู่และรถจักรยานยนต์ของนายสมศักดิ์ไป มีปัญหาจะต้องวินิจฉัยในชั้นฎีกาว่า จำเลยที่ ๒ เป็นคนร้ายหรือไม่ พยานโจทก์มีพันตำรวจโทสมหมาย กองวิสัยสุข เบิกความว่า หลังเกิดเหตุเจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอโนนไทย ได้ออกหมายจับนายถ่าย แซ่จึง และจำเลยทั้งห้าเนื่องจากเป็นผู้ต้องสงสัย ต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมนายถ่ายได้ก่อน นายถ่ายให้การรับสารภาพว่า นายถ่ายได้ร่วมกับจำเลยที่ ๑ที่ ๒ และที่ ๔ ฆ่าผู้ตายทั้งสี่ เนื่องจากนายสมศักดิ์ผู้ตายจะให้จำเลยที่ ๑ และที่ ๕ออกจากราชการ ระหว่างสอบสวนเจ้าพนักงานตำรวจจึงกันนายถ่ายไว้เป็นพยานโจทก์มีนายถ่ายเป็นประจักษ์พยานเบิกความว่าในวันเกิดเหตุจำเลยที่ ๑ ได้ชวนพยานไปฆ่านายสมศักดิ์ เนื่องจากนายสมศักดิ์จะให้จำเลยที่ ๑ รับผิดชอบในกรณีมีคนลอบวางเพลิงเผาโรงเรียนบ้านจานและยังจะไม่ให้จำเลยที่ ๕ ซึ่งเป็นครูโรงเรียนบ้านจานขายของที่โรงเรียนบ้านจานอีกต่อไป โดยจำเลยที่ ๑ นัดว่าจะไปรับพยานที่หน้าบ้านนางหลอดพี่สาวพยานเวลาประมาณ ๒๑ นาฬิกา เมื่อถึงเวลานัด จำเลยที่ ๑ ขับรถจักรยานยนต์มาหาพยาน และบอกพยานว่าจำเลยที่ ๑ จะล่วงหน้าไปก่อนให้พยานรอจำเลยที่ ๒ และที่ ๔ จะขับรถยนต์มารับพยาน ต่อมาจำเลยที่ ๔ ขับรถยนต์กระบะมามีจำเลยที่ ๒ นั่งอยู่ที่กระบะท้ายแล้วจำเลยที่ ๔ ได้ขับรถไปสมทบกับจำเลยที่ ๑ ที่บริเวณวัดสระจระเข้ เมื่อไปถึง จำเลยที่ ๔ หยิบอาวุธปืนเล็กกลอาร์ก้า ๑ กระบอก ส่งให้พยาน จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ และพยานได้เดินไปซุ่มอยู่บริเวณรั้วบ้านนายสมศักดิ์จนถึงเวลาประมาณ ๒๓ นาฬิกา ทั้งสามจึงลอดรั้วลวดหนามเข้าไปในบริเวณบ้านนายสมศักดิ์ จากนั้นจำเลยที่ ๑ ปีนขึ้นไปบนระเบียงชั้นสอง แล้วใช้ไขควงงัดหน้าต่างเข้าไปในบ้านและลงไปที่ชั้นล่าง พบผู้ตายทั้งสี่กำลังนอนหลับอยู่จำเลยที่ ๑ เดินมาเปิดประตูและรับอาวุธปืนจากพยาน จำเลยที่ ๑ ใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงบริเวณศีรษะผู้ตายทั้งสี่จนถึงแก่ความตาย ต่อจากนั้น จำเลยที่ ๑ ที่ ๒และพยานได้ช่วยกันค้นหาทรัพย์สินภายในบ้านผู้ตาย พบกุญแจ ๑ พวง วางอยู่บนโต๊ะรับแขก พยานได้ปลดสร้อยคอทองคำที่นางจิราภรณ์สวมอยู่ส่งให้จำเลยที่ ๑ และเอากุญแจบนโต๊ะรับแขกไปไขประตูโรงรถ มีรถยนต์กระบะและรถจักรยานยนต์ของนายสมศักดิ์จอดอยู่ในนั้น จำเลยที่ ๒ พยายามติดเครื่องรถยนต์กระบะ แต่เครื่องยนต์ไม่ติด จำเลยที่ ๑ จึงเข็นรถจักรยานยนต์ซึ่งมีกุญแจเสียบติดไว้มาติดเครื่อง แล้วขับรถออกไปหาจำเลยที่ ๔ ซึ่งจอดรถคอยอยู่บริเวณวัดสระจระเข้ มีจำเลยที่ ๒นั่งซ้อนท้าย ส่วนพยานถืออาวุธปืนเดินมาสมทบ เมื่อมาถึงพยานได้ส่งอาวุธปืนให้แก่จำเลยที่ ๔ จำเลยที่ ๔ เอาไปเก็บไว้ที่พนักพิงในรถยนต์กระบะ จำเลยที่ ๔ สั่งให้พยานกับจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ยกรถจักรยานยนต์ของนายสมศักดิ์ขึ้นรถยนต์กระบะแล้วจำเลยที่ ๔ ได้ขับรถยนต์กระบะตรงไปทางจังหวัดนครราชสีมา ส่วนจำเลยที่ ๑ขับรถจักรยานยนต์ของจำเลยที่ ๑ โดยมีจำเลยที่ ๒ นั่งซ้อนท้ายไปทางบ้านหนอง-กระสังข์ พยานจึงเดินไปดูลิเกที่บริเวณวัดสระจระเข้ หลังเกิดเหตุประมาณ ๑๗ วันเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมพยานวันรุ่งขึ้นเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยที่ ๑ ที่ ๒และที่ ๓ ได้ เห็นว่าแม้คำเบิกความของนายถ่ายเข้าลักษณะคำซัดทอดของผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดด้วยกันกับจำเลยที่ ๒ ก็ตาม ก็ไม่มีบทบัญญัติของกฎหมายห้ามมิให้รับฟังพยานดังกล่าวแต่อย่างใด การจะเชื่อพยานได้หรือไม่ จะต้องดูว่าพยานเบิกความอย่างมีเหตุมีผลหรือไม่ ในเรื่องนี้ นายถ่ายเบิกความถึงพฤติการณ์ในการกระทำความผิดเป็นขั้นเป็นตอน เริ่มตั้งแต่ขั้นตระเตรียมวางแผน ขั้นตอนการดำเนินการกระทำความผิด และขั้นตอนหลังเกิดเหตุแล้วโดยละเอียดสมเหตุสมผลไม่ปรากฏว่ามีพิรุธแต่ประการใด เมื่อฟังประกอบกับคำรับสารภาพชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนของจำเลยที่ ๒ ซึ่งให้การต่อพนักงานสอบสวนทันทีในวันที่จำเลยที่ ๒ ถูกจับกุมนั่นเอง จำเลยที่ ๒ ยังไม่มีโอกาสที่จะปรุงแต่ง อีกทั้งคำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยที่ ๒ มีรายละเอียดกล่าวถึงขั้นตอนการกระทำความผิดยากที่พนักงานสอบสวนจะปรุงแต่งขึ้นเอง เชื่อว่าจำเลยที่ ๒ ให้การต่อพนักงานสอบสวนด้วยความสมัครใจ ทั้งยังนำชี้สถานที่เกิดเหตุประกอบคำรับสารภาพและมีการถ่ายรูปไว้ด้วยปรากฏตามบันทึกการจับกุม บันทึกคำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยที่ ๒ บันทึกการนำชี้สถานที่เกิดเหตุประกอบคำรับสารภาพและภาพถ่ายเอกสารหมาย จ.๓๓ จ.๔๔จ.๓ และ จ.๒ ตามลำดับ การนำชี้สถานที่เกิดเหตุประกอบคำรับสารภาพของจำเลยที่ ๒ ก็ได้กระทำโดยเปิดเผยมีประชาชนมากมายมามุงดู ที่จำเลยที่ ๒ อ้างว่าถูกบังคับขู่เข็ญให้รับสารภาพและแสดงท่าต่าง ๆ ประกอบคำรับสารภาพ จึงฟังไม่ขึ้นและที่จำเลยที่ ๒ เบิกความอ้างฐานที่อยู่ไม่มีน้ำหนักที่จะหักล้างพยานโจทก์ได้ศาลฎีกาเชื่อว่าจำเลยที่ ๒ เป็นคนร้ายที่ร่วมกระทำความผิดในคดีนี้ ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่าจำเลยที่ ๒ มีความผิดฐานร่วมกันมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนที่นายทะเบียนไม่อาจออกใบอนุญาตให้ได้ไว้ในความครอบครอง ร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในทางสาธารณะ หมู่บ้าน โดยไม่มีเหตุอันควรและไม่ได้รับอนุญาต ร่วมกันฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อนและร่วมกันลักทรัพย์ในเคหสถานในเวลากลางคืนโดยมีอาวุธ

ปัญหาต่อไปว่าจำเลยที่ ๔ มีความผิดฐานเป็นผู้ใช้ให้ผู้อื่นฆ่าผู้ตายร่วมกันมีอาวุธปืน และเครื่องกระสุนปืนที่นายทะเบียนไม่อาจออกใบอนุญาตให้ได้ไว้ในครอบครอง ร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในทางสาธารณะ หมู่บ้าน โดยไม่มีเหตุอันสมควร และไม่ได้รับอนุญาต และรับของโจรหรือไม่ พยานโจทก์มีนายเสริมศักดิ์ กองดิน และนางดรุณี ทบวอ ซึ่งรับราชการครูอยู่ที่โรงเรียนเดียวกันกับจำเลยที่ ๕ เบิกความว่า จำเลยที่ ๔ เป็นสามีของจำเลยที่ ๕ เมื่อประมาณต้นปี๒๕๓๖ จำเลยที่ ๕ นำสิ่งของมาขายที่บ้านพักครูภายในโรงเรียน นายสมศักดิ์ในฐานะอาจารย์ใหญ่ได้ขอร้องให้จำเลยที่ ๕ เลิกขายแข่งกับร้านสหกรณ์ของโรงเรียนจำเลยที่ ๕ ไม่ยอมเลิก นายสมศักดิ์จะพูดกับจำเลยที่ ๕ อีกครั้งเมื่อโรงเรียนเปิดเทอม แต่มาถูกฆ่าตายเสียก่อน นอกจากนี้พยานโจทก์มีจ่าสิบตำรวจพันธ์ศักดิ์คล้ายนาค ซึ่งเคยทำงานร่วมกับจำเลยที่ ๔ เบิกความว่า เมื่อต้นปี ๒๕๓๖ พยานได้พูดคุยกับจำเลยที่ ๔ และเคยถามจำเลยที่ ๔ ว่ากลับบ้านบ่อยหรือไม่ จำเลยที่ ๔ตอบว่ากลับบ้านทุกสัปดาห์ เพราะจำเลยที่ ๕ มีปัญหากับอาจารย์ใหญ่ อาจารย์ใหญ่จะเอาจำเลยที่ ๕ ออก เมื่อฟังประกอบกับคำให้การชั้นสอบสวนของจำเลยที่ ๑ตามเอกสารหมาย จ.๔๓ ที่ว่า ประมาณเดือนพฤษภาคม ๒๕๓๖ จำเลยที่ ๔ มาหาจำเลยที่ ๑ ที่โรงเรียนบ้านจานและบอกจำเลยที่ ๑ ว่าจะต้องจัดการเอาไว้ไม่ได้หรอก หมายถึงต้องฆ่านายสมศักดิ์ จำเลยที่ ๑ ซึ่งมีเรื่องไม่พอใจนายสมศักดิ์ที่จะให้จำเลยที่ ๑ รับผิดกรณีเกิดเหตุมีคนลอบวางเพลิงเผาโรงเรียนบ้านจานอยู่แล้วจำเลยที่ ๑ จึงตอบตกลง จำเลยที่ ๔ บอกว่าจำเลยที่ ๔ จะเป็นผู้เอาอาวุธปืนมาให้ในวันเกิดเหตุ จำเลยที่ ๔ มาที่บ้านพักครูที่จำเลยที่ ๕ พักอยู่ นายถ่ายได้มาหาจำเลยที่ ๑ ที่บ้านพบจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ จำเลยที่ ๑ จึงชวนให้นายถ่ายร่วมฆ่านายสมศักดิ์จำเลยที่ ๑ ได้ไปหาจำเลยที่ ๔ โดยจำเลยที่ ๔ ว่า นายถ่ายมา จำเลยที่ ๔ พูดว่า"จัดการเป็นไรปืนมีแล้ว" ให้จำเลยที่ ๑ กลับไปรับประทานอาหารก่อน แล้วมาที่นี่ประมาณ ๒๐ ถึง ๒๑ นาฬิกา คำให้การในชั้นสอบสวนของจำเลยที่ ๑ แม้จะเป็นคำให้การของผู้กระทำความผิดด้วยกัน ก็ไม่มีบทบัญญัติของกฎหมายห้ามมิให้ศาลรับฟังแต่อย่างใด ดังนั้น คำให้การของจำเลยที่ ๑ ในชั้นสอบสวนย่อมนำมาประกอบการพิจารณาได้ เมื่อคำเบิกความของนายเสริมศักดิ์ นางดรุณี และจ่าสิบตำรวจพันธ์ศักดิ์สอดคล้องกับคำให้การรับสารภาพของจำเลยที่ ๑ และเมื่อรับฟังประกอบกับคำเบิกความของนายถ่ายที่เบิกความยืนยันว่า จำเลยที่ ๔ เป็นผู้ขับรถยนต์กระบะมารับพยานกับจำเลยที่ ๒ ไปยังที่บริเวณวัดสระจระเข้ใกล้บ้านนายสมศักดิ์พร้อมมอบอาวุธปืนเล็กกลอาร์ก้า ให้แก่พยานเพื่อนำไปยิงนายสมศักดิ์จำเลยที่ ๔ คงคอยอยู่ที่นั่น เมื่อยิงผู้ตายทั้งสี่แล้ว พยานเป็นคนนำอาวุธปืนมาคืนให้แก่จำเลยที่ ๔ จำเลยที่ ๔ รับอาวุธปืนไปวางไว้ที่หลังพนักพิง จากนั้นจำเลยที่ ๔ ได้บอกให้พยานกับพวกยกรถจักรยานยนต์ที่เอามาจากโรงรถบ้านผู้ตายขึ้นรถยนต์กระบะของจำเลยที่ ๔ จำเลยที่ ๔ ก็ขับรถไปทางจังหวัดนครราชสีมา ซึ่งก็ได้ความว่าจำเลยที่ ๔ นำรถจักรยานยนต์ไปจอดทิ้งไว้ที่อื่นเพื่ออำพรางคดีพยานหลักฐานโจทก์ที่นำสืบมามีน้ำหนักมั่นคงฟังได้ว่า จำเลยที่ ๔คือคนร้าย พยานหลักฐานของจำเลยที่ ๔ ไม่มีน้ำหนักหักล้างพยานหลักฐานของโจทก์ได้ การที่จำเลยที่ ๔ มาหาจำเลยที่ ๑ ที่โรงเรียนบ้านจาน และบอกจำเลยที่ ๑ว่า "จะต้องจัดการเอาไว้ไม่ได้หรอก" หมายถึงฆ่านายสมศักดิ์ ซึ่งจำเลยที่ ๑ มีเรื่องไม่พอใจนายสมศักดิ์ที่จะให้จำเลยที่ ๑ รับผิดกรณีเกิดเหตุลอบวางเพลิงเผาโรงเรียนบ้านจานอยู่แล้ว จึงทำให้จำเลยที่ ๑ ตอบตกลง ถือว่าจำเลยที่ ๔ เป็นผู้ก่อให้จำเลยที่ ๑ ตัดสินใจที่จะกระทำการฆ่านายสมศักดิ์ และจำเลยที่ ๔ รับว่าจะเป็นผู้พาอาวุธปืนมาให้ด้วย ในที่สุดจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ และนายถ่ายได้นำอาวุธปืนที่จำเลยที่ ๔ มอบให้ไปฆ่านายสมศักดิ์ บุตรและภริยาของนายสมศักดิ์ตามที่จำเลยที่ ๔ยุยงส่งเสริม จำเลยที่ ๔ จึงมีความผิดฐานเป็นผู้ใช้ให้กระทำความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และจำเลยที่ ๔ ยังมีความผิดฐานร่วมกันมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนที่นายทะเบียนไม่อาจออกใบอนุญาตให้ได้ไว้ในครอบครองและร่วมกันพาอาวุธปืนติดตัวไปในทางสาธารณะ หมู่บ้าน โดยไม่มีเหตุอันสมควรและไม่ได้รับอนุญาตและการที่จำเลยที่ ๔ นำรถจักรยานยนต์ที่จำเลยที่ ๒ กับพวกร่วมกันลักมาไปจอดทิ้งไว้ที่อื่น โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นทรัพย์อันได้มาจากการกระทำความผิด จำเลยจึงมีความผิดฐานรับของโจรด้วย

พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา