โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์เสียงปวงชน จำเลยได้ใส่ความโจทก์ต่อที่ประชุมนักหนังสือพิมพ์โดยการป่าวประกาศว่าบรรณาธิการหนังสือพิมพ์เสียงปวงชน จิตใจต่ำช้ามาก จิตใจเลวทรามต่ำช้ามาก ได้คนปัญญาทรามอย่างนี้ ผมไม่มีวันไปร่วมด้วย ซึ่งเป็นการใส่ความโจทก์ทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นและถูกเกลียดชัง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 326, 328, 332, 392, 393

ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า คดีของโจทก์ไม่มีมูลพอจะรับไว้พิจารณา พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกาว่าคดีโจทก์มีมูลตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326, 328และ 393

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเป็นบุคคลสำคัญของรัฐบาล การที่หนังสือพิมพ์ของโจทก์นำรูปของจำเลยไปรวมอยู่ในกลุ่มคนร้ายและอาชญากรในหน้าปกหนังสือพิมพ์ เป็นการทำให้คนทั้งหลายเข้าใจว่าจำเลยเป็นบุคคลประเภทเดียวกับคนร้ายและอาชญากรเหล่านั้น การกระทำของหนังสือพิมพ์โจทก์ทำให้จำเลยเสื่อมเสียชื่อเสียง ตามกฎหมายจำเลยย่อมมีสิทธิตอบโต้โดยสุจริตเพื่อให้การกระทำดังกล่าวของโจทก์ไร้ผล ไม่มีคนเชื่อ ดังนั้น การที่จำเลยกล่าวต่อหน้าสาธารณชนว่า โจทก์เป็นบรรณาธิการ จิตใจต่ำช้ามาก จิตใจเลวทรามต่ำช้ามาก ไอ้คนปัญญาทรามอย่างนี้ผมไม่มีวันไปร่วมด้วย ย่อมทำให้ผู้ที่ได้รับฟังไม่เลื่อมใสโจทก์ อันมีผลทำให้ผลร้ายที่จำเลยได้รับจากการกระทำของโจทก์ลดน้อยถอยลง เป็นการป้องกันส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนโดยสุจริต ตามคลองธรรมตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 329(1)การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326,328, 393 แต่ประการใด

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา