ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเก็บปืนได้แลถูกจับในวันนั้นยังไม่พ้นเวลาที่กฎหมายให้โอกาศแก่จำเลยจะกระทำตามกฎหมาย (ป.พ.พ.ม. ๑๓๒๓ อนุมาตรา ๓ ) ฉะนั้นจะเรียกว่าจำเลยมีอาวุธปืนผิดพระราชบัญญัติอาวุธปืน ม.๓๔ ข้อ ๓ ยังไม่ได้ ให้ยกฟ้องโจทก์

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ศาลล่างได้สอบถามจำเลยถึงวันเก็บปืนได้ จำเลยให้ถ้อยคำแลศาลจดไว้ต่อหน้าโจทก์แล้วศาลจึงฟ้องข้อเท็จจริงว่า จำเลยเก็บปืนได้ในวันถูกจับ ไม่มีโอกาศจะไปจัดการตามกฎหมายบังคับได้ การที่จำเลยเก็บปืนได้จะสันนิษฐานว่าจำเลยมีผิดตามพ.ร.บ.อาวูธปืนในทันใดที่เก็บได้ยังไม่ชอบ เพราะโจทก์ไม่ได้สืบว่าจำเลยจะยึดถือไว้เป็นสิทธิตั้งแต่เวลานั้น ตามป.พ.พ.มาตรา ๑๓๒๓ อนุมาตรา ๓ ผ่อนผันให้จำเลยทำอย่างใดอย่างหนึ่งใน ๓ วัน เมื่อระยะเวลายังไม่สิ้น หรือโจทก์แสดงเจตนาของจำเลยไม่ได้จำเลยก็ยังไม่มีความผิด และปืนของกลางก็เป็นเพียงเหล็กค้นร่ม ไม่ใช่ปืนที่ซื้อขายกันตามธรรมดา พิพากษายืนตามศาลเดิม

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา