โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตาม พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 65, 102ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 49 ริบของกลาง

จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ จำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 จำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 25 ปีจำเลยที่ 2 มีกำหนด 33 ปี 4 เดือน ของกลางให้ริบ

โจทก์ และ จำเลย ที่ 1 อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้ว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 65 วรรคสอง ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

จำเลย ที่ 1 ฎีกา

ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกาจำเลยที่ 2 ถึงแก่ความตาย

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า ตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุดังฟ้อง เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยที่ 1 และที่ 2และยึดของกลาง คือ เฮโรอีน 20 หลอด มีน้ำหนักสุทธิ 0.54 กรัมพร้อมหลอดพลาสติก 1 หลอด หลอดกาแฟปิดท้ายแล้ว 6 หลอด ไม้ขีดไฟ2 กล่อง เทียนไข 3 เล่ม และหลอดกาแฟสีขาว 38 หลอดโดยเฮโรอีนจำนวนดังกล่าวจำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันแบ่งบรรจุใส่หลอด มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยที่ 1 ว่า จำเลยที่ 1มีความผิดฐานผลิตยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 หรือไม่ ในข้อนี้พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 4 บัญญัติความหมายของคำว่า "ผลิต" ว่าให้หมายความถึง "เพาะ ปลูก ทำ ผสม ปรุงแปรสภาพ เปลี่ยนรูป สังเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์และให้หมายความรวมถึงการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุด้วย" ศาลฎีกาเห็นว่า แม้กฎหมายจะบัญญัติว่า การผลิตให้หมายความรวมถึงการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุด้วย คำว่า "การแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุ" ในมาตรา 4 หมายถึงการแบ่งบรรจุหรือการรวมบรรจุที่เป็นอันตรายแก่สังคมอย่างร้ายแรงทำนองเดียวกับการเพาะ ปลูก ทำ ผสม ปรุง แปรสภาพ เปลี่ยนรูปหรือสังเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ เช่น การแบ่งบรรจุหรือรวมบรรจุเพื่อจำหน่ายแก่บุคคลโดยทั่วไปเป็นต้น สำหรับคดีนี้ แม้จำเลยที่ 1 จะให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลก็ยังต้องฟังพยานโจทก์จนกว่าจะพอใจว่าจำเลยที่ 1 ได้กระทำผิดจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 176 ซึ่งข้อเท็จจริงตามพยานหลักฐานโจทก์ในคดีนี้ไม่ได้ความว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 แบ่งบรรจุเฮโรอีนของกลางเพื่อจำหน่ายจ่ายแจกแก่บุคคลทั่วไป นอกจากนั้นยังปรากฏว่าทั้งจำเลยที่ 1 และที่ 2 ต่างติดยาเสพติดให้โทษ จึงอาจเป็นดังที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่าจำเลยที่ 1 และที่ 2 แบ่งบรรจุเฮโรอีนเพื่อความสะดวกในการใช้ของตนเอง การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงไม่เป็นความผิดฐานผลิตยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 จำเลยที่ 1 คงมีความผิดเพียงฐานมีไว้ในครอบครองซึ่งยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 เท่านั้นซึ่งการกระทำความผิดฐานนี้เป็นการกระทำอย่างหนึ่งในความผิดฐานผลิตยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 ที่โจทก์ฟ้องนั่นเองศาลย่อมลงโทษจำเลยที่ 1 ในความผิดฐานนี้ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้าย

พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง, 67 ให้วางโทษจำคุก 8 ปี เมื่อลดโทษให้จำเลยที่ 1 กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 แล้วคงจำคุก 4 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา