คดีนี้โจทก์ได้ขายที่ดินให้แก่ ข.แลจำเลยเปนเงิน ๑๘ ชั่ง จำเลยใช้ส่วนของตน ๑๖๐ บาทค้างอีก ๕๘๐ บาท จำเลยผัดเรื่อย ๆ มา จนถึงวันที่ ๑๘ มกราคม พ.ศ. ๒๔๖๖ จำเลยจึงได้ทำสัญญากู้ให้โจทก์ ซึ่งโจทก์ฟ้องนี้ มีความชัดเจนว่าจำนวนเงินที่กู้นี้เนื่องมาจากการโอนขายที่ดิน แต่นายเขียนผู้เขียนสัญญาเบิกความตรงกันข้ามกับสัญญากู้ว่า การที่จำเลยกู้เงินไปนี้เพื่อจะเอาเงินจากโจทก์ไปซื้อที่ดินในการขายทอดตลาด (ในคดีนี้จำเลยต่อสู้ว่าไม่ได้รับเงินไปจากโจทก์)

ศาลเดิมตัดสินยกฟ้อง โดยฟังว่าพะยานโจทก์ขัดกันเอง แลไม่ได้ความว่าจำเลยรับเอาเงินไป

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยใช้เงินให้โจทก์ แลกล่าวว่าในสัญญากู้กล่าวความชัดเจนว่าเปนหนี้ค่าซื้อที่ดิน ตามกฎหมายต้องถือเอาพะยานเอกสารเปนใหญ่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา