ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงิน 2,659 บาท และค่าชดเชยเป็นเงิน22,800 บาท แก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ได้ความว่าจำเลยเป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์รายวันภาษาจีน โจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำของจำเลยตั้งแต่ปี 2518 ทำหน้าที่ตรวจปรู๊ฟได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 3,800 จ่ายค่าจ้างทุกวันที่15 และทุกวันสิ้นเดือน ระหว่างเดือนพฤษภาคม 2528 ถึงวันที่25 กันยายน 2528 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์นั้น โจทก์ไม่ได้ไปทำงานเป็นบางวันซึ่งบางช่วงเกินเวลา 3 วันทำงานติดต่อกันรวมเป็นเวลา 30 วัน ทั้งนี้เนื่องจากโจทก์ป่วยเป็นโรคจอประสาทตาเสื่อมต้องไปให้แพทย์ตรวจรักษาที่โรงพยาบาลและพักรักษาตัวโดยโจทก์ไม่ได้ยื่นใบลาตามระเบียบข้อบังคับของจำเลย แต่โจทก์ได้บอกลาด้วยวาจาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนงานมาทำงานแทนทุกครั้งซึ่งถือปฏิบัติเช่นนี้เป็นการลาตลอดมา ปัญหามีว่า การที่โจทก์ไม่มาทำงานเป็นเวลา 3 วันติดต่อกัน ถือว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา 3 วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรหรือไม่พิเคราะห์แล้วศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า ในทางปฏิบัติกรณีที่โจทก์เจ็บป่วยหรือไม่มาทำงาน โจทก์ได้ขอลาด้วยวาจาต่อหัวหน้างานพร้อมทั้งจัดคนเข้าทำงานแทนก็เป็นอันใช้ได้โดยไม่ต้องยื่นใบลา โจทก์ปฏิบัติเช่นนี้ตลอดมา จำเลยก็ไม่เคยถือเป็นความผิดมาก่อน ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยจะกำหนดให้พนักงานซึ่งไม่มาทำงานหรือเจ็บป่วยไม่สามารถมาทำงานได้ จะต้องยื่นใบลาต่อจำเลยก็ตาม แต่ในทางปฏิบัติแล้วกรณีที่โจทก์เจ็บป่วยหรือไม่มาทำงาน โจทก์ก็เพียงแต่ขอลาด้วยวาจาต่อหัวหน้างานและจัดหาคนมาทำงานแทนก็เป็นอันใช้ได้ แสดงว่าจำเลยไม่ได้ถือเคร่งครัดตามระเบียบข้อบังคับ แม้โจทก์จะปฏิบัติไม่ถูกต้องตามระเบียบข้อบังคับของจำเลยก็ตาม การที่โจทก์ลางานดังกล่าวจึงถือไม่ได้ว่าเป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควรที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์นั้นชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา เนติบัณฑิตยสภา