โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจำหน่ายปลีกปูนซีเมนต์เป็นราคาที่กฎหมายกำหนดตามประกาศคณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดซึ่งได้ประกาศให้ประชาชนทราบและประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมธนบัตรจำนวน 15,600 บาทที่ใช้ล่อซื้อ และปูนซีเมนต์จำนวน 13 ตัน ที่จำเลยจำหน่าย ปูนซีเมนต์ของกลางขายทอดตลาดได้เงิน 13,390 บาท ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาด พ.ศ. 2522 ฯลฯขอให้ริบเงินจำนวน 13,390 บาท ที่ได้จากการขายทอดตลาดปูนซิเมนต์ของกลาง คืนเงินสดจำนวน 15,600 บาทที่ใช้ล่อซื้อให้เจ้าของ และจ่ายเงินรางวัลแก่เจ้าพนักงานผู้จับกุม

จำเลยให้การรับสารภาพ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้ลงโทษจำคุก ให้ริบเงิน13,390 บาท ที่ได้จากการขายปูนซิเมนต์ของกลาง คืนเงินสดของกลาง 15,600 บาทให้เจ้าของและจ่ายเงินรางวัลให้ผู้จับตามกฎหมาย

จำเลยอุทธรณ์ขอให้รอการลงโทษ

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้คืนเงินที่ได้จากการขายปูนซิเมนต์ของกลางจำนวน 13,390 บาทแก่จำเลย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

โจทก์ฎีกาขอให้ริบเงินที่ได้จากการขายปูนซิเมนต์ของกลาง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาดพ.ศ. 2522 มิได้บัญญัติเรื่องการริบทรัพย์ไว้โดยเฉพาะ จึงอยู่ในบังคับแห่งหลักว่าด้วยการริบทรัพย์โดยทั่วไปตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 จำเลยจำหน่ายปูนซิเมนต์ของกลางเกินกว่าราคาที่กำหนดไว้ตามประกาศของคณะกรรมการกลาง ความผิดของจำเลยอยู่ที่การฝ่าฝืนประกาศของคณะกรรมการกลางตามพระราชบัญญัติดังกล่าวมาตรา 43 ปูนซิเมนต์ของกลางซึ่งจำเลยได้ขายไปแล้วมิใช่ทรัพย์สินที่ใช้ในการกระทำความผิดอันจะพึงริบได้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33(1) ดังนั้นเงินที่ได้จากการขายของกลางดังกล่าว จึงริบไม่ได้ และเมื่อไม่ริบของกลางและศาลมิได้พิพากษาปรับจำเลยด้วย ก็ไม่มีทางที่จะสั่งจ่ายเงินรางวัลได้

พิพากษาแก้เป็นว่า คำขอให้จ่ายเงินรางวัลให้ยก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาาศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา