โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้กระทำผิดต่อกฎหมายหลายบทหลายกรรม คือ

ก. ใช้อาวุธขู่เข็ญฉุดพาและพรากผู้เยาว์ไปเพื่อการอนาจาร

ข. กระทำอนาจารและข่มขืนกระทำชำเรา 1 ครั้ง

ค. ต่อมาอีกวันหนึ่งได้กระทำอนาจารและข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหาย

อีก 1 ครั้ง

ง. หน่วงเหนี่ยวกักขังผู้เสียหาย

ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 278, 284, 310,318 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7,9, 10, 12

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 284, 318 วรรคสาม ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ข้อ 10, 12ประกอบด้วยประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ลงโทษตามมาตรา 318 วรรคสาม ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด จำคุก 1 ปี และมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก, 278 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 11 ข้อ 7, 9 ให้ลงโทษตามมาตรา 276 วรรคแรก ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด จำคุก 1 ปี

โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยในความผิดฐานกระทำอนาจารและข่มขืนกระทำชำเรา ทุกกรรมเป็นกระทงความผิด

จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้อง

ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยกระทำผิดฐานพรากผู้เยาว์ พาหญิงไป เพื่อการอนาจารกระทำอนาจารและข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายจริง

ข้อที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยกระทำอนาจารและข่มขืนกระทำชำเราในคืนแรกสำเร็จขาดตอนไปแล้ว จำเลยกระทำอนาจารและข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายในคืนที่สองอีกเป็นความผิดอีกกรรมหนึ่งต่างหากจากกรรมแรก ต้องลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปนั้น เห็นว่า จำเลยมีเจตนาพาผู้เสียหายไปเพื่อกระทำอนาจารและข่มขืนกระทำชำเรา จำเลยกระทำอนาจารและข่มขืนกระทำชำเราพร้อมกันทั้งในคืนแรกและคืนที่สอง เป็นการกระทำต่อเนื่องกันจากเจตนาเดิมนั่นเองแยกออกจากกันมิได้ การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียว เป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ซึ่งต้องลงโทษตามกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุด

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา