ทางพิจารณาได้ความว่าเดิม ข. ต้องการเงิน จึงไปพูดขอยืมเงิน น. ๆ บอกว่ามีแต่เงินของโจทก์ จึงให้คนไปตามโจทก์มาบอกว่า ข. มายืมเงิน ทันใดนั้น ข. ก็พูดให้โจทก์เข้าหุ้นช้างพังป้องด้วยกัน ข. ออกเงิน ๑๔๒๐ บาท โจทก์ออกเงิน ๓๐๐ บาท แต่ทั้ง ๒ ฝ่ายไม่ได้เซ็น สัญญาเข้าหุ้นช้างตัวนั้นกันอีก มีความว่า โจทก์ออกเงิน ๓๐๐ บาท จำเลยออกเงิน ๑๔๒๐ บาท ภายหลัง ข. ได้มอบฉันทะให้ จำเลยนำช้างอีกตัวหนึ่งซึ่งเปนช้างหุ้นส่วนไปขายได้เงิน ๒๔๐๐ บาท

ศาลเดิมตัดสินว่า เปนการกู้เงินธรรมดาไม่มีเอกสารให้ยกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ข. ยอมรับเงินของโจทก์ไว้เปนหุ้นส่วนจำเลยเปนผู้รับมฤดก ข. ต้องรับใช้เงินให้แก่โจทก์ ๓๐๐ บาท

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา