ผ. ฟ้องขอแบ่งที่นามรฎก ๕ แปลงจาก พ. ต. โดยกล่าวว่าเปนทรัพย์มรฎกของ ส.มารดาได้ความว่านาแปลงที่ ๑ แลที่ ๒ พ. ได้หาว่า ผ.บุกรุก อำเภอเปรียบเทียบให้ ผ. คืนนา ๒ แปลงนี้ให้ พ. ผ.แล พ. ได้ยอมตามคำเปรียบเทียบนี้แล้ว ในคดีนี้ ผ. กลับคัดค้านว่าคำยอมนี้ใช้ไม่ได้ เพราะอำเภอไม่มีอำนาจเปรียบเทียบคดีมีทุนทรัพย์เกิน ๒๐๐ บาท แต่ ผ. ไม่ได้พิศูจน์ว่านา ๒ แปลง นี้ราคาเกิน ๒๐๐ บาท

ศาลฎีกาตัดสินว่า คำยอมตามคำเปรียบเทียบของอำเภอนั้นใช้ไม่ได้

ส่วนที่นาอีก ๓ แปลง ที่ พ. แก้ว่าเปนสิทธิแก่ พ. ทั้งหมด โดยตัดฟ้องว่า ผ. ฟ้องขาดอายุความ แลได้รับทรัพย์ไปมากแล้วนั้น

ศาลฎีกาเห็นว่า ผ.สืบสมว่า ผ.แล ย. ได้ตกลงจะแบ่งกันภายหลัง พ. ไม่ได้พิสูตร์คัดค้าน แม้ตัวเองก็ไม่ได้เปนพยานปฏิเสธความข้อนี้ พ.จะกลับไม่ให้ ผ.ได้รับส่วนแบ่งไม่ได้ จึงให้แบ่งที่นาแปลงที่ ๓ เปนของ พ. ส่วนหนึ่งตามที่มีชื่อในโฉนดอีกส่วนหนึ่งให้เอามารวมกับนาแปลงที่ ๔ ที่ ๕ แบ่งเปนมรฎกของ ล. ให้ พ. ผ. แล ย.คนละส่วนเท่า ๆ กัน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา