โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ เลขที่ 329 ตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลางจังหวัดภูเก็ต เนื้อที่ 18 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา จำเลยได้ก่อสร้างเสาไฟฟ้าแรงสูงเดินสายไฟฟ้าผ่านที่ดินของโจทก์คิดเป็นเนื้อที่2 ไร่ 3 งาน 64.4 ตารางวา จำเลยได้ตัดฟันต้นยางของโจทก์เพื่อการก่อสร้างดังกล่าว จำเลยเสนอชดใช้ค่าทดแทนแก่โจทก์ที่ไม่สามารถใช้ประโยชน์ในที่ดินเป็นเงิน 40,805 บาท ค่าเสียหายเกี่ยวกับต้นยางที่ถูกตัดทิ้งจำนวน 261 ต้น เป็นเงิน 54,100 บาทรวมเป็นค่าทดแทน 94,905 บาท โจทก์ไม่รับค่าทดแทนดังกล่าวเพราะต่ำกว่าความเสียหายที่แท้จริง เพราะที่ดินโจทก์มีราคาในขณะนั้นไร่ละ 450,000 บาท แต่โจทก์ขอค่าเสียหายในอัตราไร่ละ200,000 บาท รวมเป็นเงิน 582,000 บาท ค่าทดแทนต้นยางพาราที่ถูกตัดทิ้ง 200,000 บาท รวมทั้งสิ้น 782,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ย

จำเลยให้การว่า จำเลยกำหนดค่าทดแทนให้โจทก์อย่างเป็นธรรมและแจ้งให้โจทก์ไปรับค่าทดแทนดังกล่าวแล้วแต่โจทก์ไม่ไปรับค่าทดแทนที่โจทก์ฟ้องเรียกร้องสูงเกินความจริง

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าทดแทนให้โจทก์ 92,655 บาท

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้จำเลยใช้ค่าทดแทนแก่โจทก์จำนวน 94,905 บาท พร้อมดอกเบี้ย

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์นั้น เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ต้องเสียไปซึ่งกรรมสิทธิ์ แต่การที่โจทก์ใช้ที่ดินนั้นเจ้าของที่ดินมิได้เสียไปซึ่งกรรมสิทธิ์เพียงแต่เสียสิทธิเกี่ยวกับการใช้ที่ดินดังกล่าวไปบ้าง จึงเป็นการเสียหายน้อยกว่ากันมากการจ่ายค่าทดแทนการใช้ที่ดินย่อมต้องให้ต่ำกว่าการจ่ายค่าทดแทนการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ จึงนำบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์มาใช้บังคับโดยอนุโลมตามพระราชบัญญัติการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2511 มาตรา 28 วรรคสาม มิได้ที่จำเลยจ่ายค่าทดแทนที่ดินแก่โจทก์ตามที่คณะกรรมการกำหนดค่าทดแทนทรัพย์สินจังหวัดภูเก็ต กำหนดเหมาะสมและเป็นธรรมแล้ว ส่วนค่าทดแทนต้นยางพาราที่จำเลยกำหนดก็สมควรและเป็นธรรมแก่โจทก์แล้ว

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา