ได้ความว่าโจทก์ลอบเข้าไปทอดแหในคลองชลประทาน ซึ่งเป็นที่หวงห้ามจับสัตว์น้ำพลตำรวจจุ้ยและพลตำรวจชั้นจำเลยเข้าทำการจับกุม โจทก์ทิ้งแหลงน้ำ ตำรวจทั้ง ๒ ลงงมแต่งมไม่ได้ จึงขึ้นยกจะเข้าจับโจทก์ ๆ ไม่ยอมให้จับ เลยเกิดปลุกปล้ำกัน โจทก์เอาไม้ตีตำรวจ ๑ ที พลตำรวจ ๒ คนช่วยกันจับแต่จับไม่ได้ นายเฮ้จำเลยซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านได้เข้าช่วยจับและใช้ไม้ตะพดตีโจทก์ ๑ ทีศีร์ษะแตกจึงจับได้ เมื่อจับได้แล้วตำรวจทั้ง ๒ กักขังโจทก์ไว้ ๒๕ ชั่วโมงจึงนำตัวส่งสถานีตำรวจ

ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยซึ่งเป็นตำรวจตาม ม.๒๗๐ ประกอบกับประมวลวิธีพิจารณาอาญามาตรา ๘๗ นายเฮ้จำเลยตาม ม.๒๕๔

ศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของนายเฮ้เหมาะแก่พฤตติการณ์แห่งการจับกุมจำเลยจึงไม่มีความผิด

ส่วนเรื่องควบคุมโจทก์ไว้นั้นเห็นว่าที่ที่โจทก์ถูกควบคุมตัวอยู่ห่างสถานีตำรวจเพียง ๕๐ เส้น ข้อแก้ตัวว่าติดราชการอื่นฟังไม่ได้ จำเลยจึงมีความผิดตามกฎหมายอาญา ม.๒๗๐ ประกอบด้วยประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๘๗

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา