โจทก์ฟ้องว่า วันเกิดเหตุเวลากลางคืน จำเลยปีนเข้าทางหน้าต่างบ้านซึ่งเป็นช่องทางที่ได้ทำขึ้นโดยไม่ได้จำนงให้เป็นทางคนเข้าและเข้าไปในบ้านอันเป็นเคหสถานที่อยู่อาศัยของ ม. โดยไม่ได้รับอนุญาต และลักเอาทรัพย์ของ ม. ซึ่งเก็บรักษาไว้ในเคหสถานดังกล่าวขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 ให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 80, 335(1) (4) (8) วรรคสาม, 364 ประกอบ 365 วรรคสามลงโทษตามมาตรา 365 วรรคท้าย ซึ่งเป็นบทหนักตามมาตรา 90 จำคุก3 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก2 ปี คำขออื่นให้ยก

โจทก์และจำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยเข้าไปในบ้านของผู้เสียหายเพื่อจะลักทรัพย์แต่ผู้เสียหายตื่นขึ้นมาพบจำเลยเสียก่อน จำเลยจึงทำการลักทรัพย์ไปไม่ตลอด การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพยายามลักทรัพย์ในเคหสถานเวลากลางคืนโดยเข้าทางช่องทางที่ได้ทำขึ้นโดยไม่ได้จำนงให้เป็นทางคนเข้า ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(1) (4) (8)วรรคสาม ประกอบด้วยมาตรา 80 และขณะเดียวกันก็เป็นการเข้าไปในเคหสถานในความครอบครองของผู้เสียหายโดยไม่มีเหตุอันสมควรในเวลากลางคืน อันเป็นความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 365(3) ด้วย

เมื่อความผิดที่โจทก์ฟ้องและฟังได้ความรวมการกระทำหลายอย่างแต่ละอย่างอาจเป็นความผิดได้อยู่ตัวคือ ความผิดฐานลักทรัพย์และบุกรุก ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดฐานบุกรุกตามที่พิจารณาได้ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคท้าย

พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา