โจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องทั้งสามสำนวนเป็นทำนองเดียวกันว่าโจทก์และจำเลยที่ 1 แต่งงานกันเมื่อ พ.ศ. 2475 มีบุตรด้วยกัน 8 คนคงมีชีวิตอยู่ 7 คน รวมทั้งจำเลยที่ 2 ในสำนวนทั้งสามด้วย โจทก์และจำเลยที่ 1 มีที่ดินเป็นสินสมรสหลายแปลง ต่อมาจำเลยที่ 1 ทำหนังสือสัญญาและจดทะเบียนยกที่ดินอันเป็นสินสมรสระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1ให้จำเลยที่ 2 ในสำนวนทั้งสามโดยเสน่หา คนละ 1 แปลง โดยจำเลยที่ 1 มิได้รับความยินยอมเป็นลายลักษณ์อักษรจากโจทก์ และมิใช่เป็นการให้ตามสมควรในทางศีลธรรมอันดี ขอให้ศาลพิพากษาเพิกถอนสัญญายกที่ดินให้ ระหว่างจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 แล้วให้ลงชื่อโจทก์เป็นเจ้าของร่วมในที่ดิน 3 แปลงดังกล่าว

จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 ในสำนวนทั้งสามให้การว่า ที่ดินสามแปลงตามฟ้องจำเลยที่ 1 เอาเงินมารดาจำเลยที่ 1 ให้มาซื้อและตามหลักฐานมีชื่อจำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวก่อนยกที่ดินให้จำเลยที่ 2จำเลยได้ปรึกษาโจทก์แล้ว โจทก์มิได้คัดค้าน การยกให้ดังกล่าวเป็นการให้ตามสมควรในทางศีลธรรมอันดี

ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์ยินยอมให้จำเลยที่ 1 ทำหนังสือสัญญายกที่ดินตามฟ้องให้จำเลยที่ 2 ในสำนวนทั้งสาม แต่การยินยอมนั้นมิได้ทำเป็นหนังสือ การที่จำเลยที่ 1 ยกที่ดินตามฟ้องให้จำเลยที่ 2 เป็นการให้ตามสมควรในทางศีลธรรมอันดี ไม่ต้องได้รับความยินยอมเป็นหนังสือจากโจทก์ จะฟ้องขอให้เพิกถอนการให้ไม่ได้พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้ง 3 สำนวน

โจทก์อุทธรณ์ทั้ง 3 สำนวน ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกาทั้ง 3 สำนวน

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์และจำเลยที่ 1 มีที่ดินอันเป็นสินสมรสหรือสินบริคณห์ระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 หลายแปลง การที่จำเลยที่ 1ยกที่ดินดังกล่าวให้จำเลยที่ 2 ในสำนวนทั้งสามซึ่งเป็นบุตรของจำเลยที่ 1 และโจทก์คนละ 1 แปลง จึงเป็นการให้ตามสมควรในทางศีลธรรมอันดี ซึ่งจำเลยที่ 1 มีอำนาจกระทำได้โดยไม่จำต้องได้รับความยินยอมจากโจทก์ก่อน ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1473(3)

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา