จำเลยที่ 3 ตั้งร้านขายกาแฟอยู่ใกล้ ๆ ร้านขายอาหารของจำเลยที่ 4 ได้มีการทำร้ายกันที่หน้าร้านขายอาหารของจำเลยที่ 4 มี ผู้ร้องเลี๊ยะ ขึ้น 3-4 ครั้ง พวกจีนประมาณ 30-40 คนเข้าทำร้านกันผลที่สุด นายตีงู้ได้ถึงแก่ความตายโดยไม่ปรากฏว่าถูกใครทำร้ายจำเลยที่ 1-2 มิได้สมัครใจทำร้ายด้วยเป็นแต่ผู้ถูกทำร้ายและผู้ห้าม ส่วนจำเลยที่ 4 เป็นผู้ชกจำเลยที่ 1 อันเป็นต้นเหตุแห่งการวิวาทรายนี้ และจำเลยที่ 3 ได้เอาเก้าอี้ทุ่มลงไปในกลุ่มคนวิวาทกัน โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1, 2, 3 และ 4 ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 253

ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 3, 4 ตามมาตรา 253 ยกฟ้องจำเลยที่ 1, 2

จำเลยที่ 3, 4 อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องจำเลยที่ 3, 4 ด้วย

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยที่ 4 ได้อยู่ในที่วิวาทและชกต่อยจำเลยที่ 1 ด้วย เมื่อเกิดการทำร้ายกันตายในที่วิวาทนั้น จำเลยที่ 4 ก็ต้องมีความผิด ส่วนจำเลยที่ 3 นั้นแม้จะไม่ได้อยู่ในกลุ่มวิวาท แต่ก็ยืนอยู่ใกล้ที่วิวาท และได้เอาเก้าอี้ทุ่มลงไปในกลุ่มคนที่วิวาทกันได้ชื่อว่าเป็นคนวิวาทตามบทบัญญัติตามมาตรา 253 จึงต้องมีความผิด พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา