โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นเจ้าพนักงานตามพระราชบัญญัติการรถไฟแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2494 มาตรา 18 ตำแหน่งนายตรวจทางมีหน้าที่เก็บรักษาไม้หมอน ราง เครื่องประกอบรางและอื่น ๆ บังอาจเบียดบังยักยอกเอารางรถไฟและส่วนประกอบรางของการรถไฟแห่งประเทศไทยโดยนำไปซ่อนเร้น ฝังไว้ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 158

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 158 จำคุกหนึ่งปี คืนของกลางให้แก่การรถไฟแห่งประเทศไทยข้อหาอื่นให้ยก

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก่ให้ยกฟ้องความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 158 ด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยเป็นนายตรวจทางของรถไฟแห่งประเทศไทยเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมาย มีหน้าที่เก็บรักษาไม้หมอน รางรถไฟ เครื่องประกอบราง และอื่น ๆ จำเลยนำรางรถไฟและเครื่องประกอบรางส่วนที่เกินบัญชีไปฝังไว้โดยไม่มีเจตนาทุจริต ที่จำเลยนำไปฝังซ่อนไว้เป็นการชั่วคราว เพื่อให้คณะกรรมการเห็นว่าวัสดุในความดูแลรักษาของจำเลยมิได้เกินบัญชี อันจะทำให้จำเลยมีความผิดทางวินัยตามความเข้าใจของจำเลยเท่านั้น เห็นว่าการกระทำของจำเลยดังกล่าว แม้ไม่ประกอบด้วยเจตนาทุจริต จำเลยก็หาพ้นความผิดไม่เพราะการที่จำเลยซึ่งเป็นเจ้าพนักงานทำการซ่อนเร้นทรัพย์อันเป็นหน้าที่ของจำเลยที่จะปกครองหรือรักษา การกระทำของจำเลยครบองค์ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 158 แต่เห็นเป็นการสมควรรอการลงโทษไว้

พิพากษาแก้ว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 158 ให้ลงโทษจำคุกจำเลยหนึ่งปี โทษจำคุกให้รอไว้มีกำหนดสามปี ของกลางไม่ต้องส่งคืนเพราะเจ้าหน้าที่พนักงานการรถไฟรับมอบไปแล้ว นอกจากที่แก้นี้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา