โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกได้ร่วมกันหลอกลวงนายศรีลาด้วยถ้อยคำอันเป็นเท็จว่าจำเลยกับพวกสามารถพาบุตรนายศรีลาเข้าเรียนเป็นผู้ช่วยพยาบาลในโรงพยาบาลได้แต่ต้องจ่ายค่าติดต่อนำเข้าให้จำเลยกับพวกนายศรีลาหลงเชื่อมอบเงินให้ไป ต่อมานายศรีลาได้ร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนให้ดำเนินคดีขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 และคืนเงินแก่ผู้เสียหาย

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า นายศรีลาไม่ใช่ผู้เสียหายไม่มีสิทธิร้องทุกข์พิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้ลงโทษจำคุก2 ปี และให้คืนเงินแก่ผู้เสียหาย

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า จำเลยและนางจันทร์สมเป็นสามีภรรยากัน และได้ร่วมกันหลอกลวงนายศรีลาว่าสามารถนำนางสาวพวงพรรณบุตรสาวของนายศรีลาเข้าเรียนเป็นผู้ช่วยพยาบาลโรงพยาบาลสวนดอก จังหวัดเชียงใหม่ ได้โดยไม่ต้องสอบคัดเลือกเข้าเรียนและได้เรียกร้องเอาเงินจากนายศรีลาเป็นจำนวนเงิน 18,000 บาท นายศรีลาตกลงยินยอมและมอบเงินให้นางจันทร์สมไป ต่มานางจันทร์สมได้บอกนายศรีลาว่า ไม่สามารถช่วยนางสาวพวงพรรณให้เข้าเรียนที่โรงพยาบาลสวนดอกได้ แต่จะพาไปเข้าเรียนที่โรงพยาบาลศิริราช กรุงเทพมหานคร และเรียกร้องเงินจากนายศรีลาอีก 17,000 บาท นายศรีลาก็ตกลงและมอบเงินให้นางจันทร์สมอีก รวมเป็นเงินทั้งสิ้น35,000 บาท พิเคราะห์แล้วเห็นว่า จากข้อเท็จจริงดังกล่าวไม่ปรากฏว่านายศรีลาให้เงินไปเพื่อให้จำเลยหรือนางจันทร์สมนำไปให้แก่เจ้าพนักงานผู้มีหน้าที่เกี่ยวข้องในการสอบคัดเลือกให้กระทำการอันมิชอบด้วยหน้าที่โดยทุจริต พฤติการณ์น่าจะเป็นว่าจำเลยกับนางจันทร์สมร่วมกันหลอกลวงนายศรีลาเพื่อต้องการได้เงินจากนายศรีลาเท่านั้น จึงถือไม่ได้ว่านายศรีลาได้ร่วมกับจำเลยและนางจันทร์สมนำสินบนไปให้เจ้าพนักงานอันเป็นการใช้ให้จำเลยนางจันทร์สมกระทำผิด นายศรีลาย่อมเป็นผู้เสียหายตามกฎหมายมีสิทธิร้องทุกข์ ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา