โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์คันเกิดเหตุจากจำเลยที่ 2และใช้ให้นายอุ่นลูกจ้างของจำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ดังกล่าวไปในทางการที่จ้างนายอุ่นขับรถยนต์ด้วยความประมาทหักหลบรถจักรยานยนต์ออกไปทางขวาของถนนอย่างกะทันหันโดยมิได้ระมัดระวังดูรถที่วิ่งสวนมา เป็นเหตุให้รถยนต์ที่นายอุ่นขับชนกับรถยนต์ที่โจทก์ขับสวนทางมา ทำให้โจทก์ได้รับบาดเจ็บสาหัส ขอให้จำเลยทั้งสองใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์

จำเลยที่ 1 ให้การว่า นายอุ่นไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 1 นายอุ่นมิได้ประมาทอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความผิดของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์ที่ตัดหน้ารถนายอุ่นอย่างกะทันหัน ขอให้ยกฟ้อง

จำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 2 ได้ให้จำเลยที่ 1 เช่าซื้อรถยนต์คันที่นายอุ่นขับ รถอยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์

จำเลยทั้งสองขอให้ศาลเรียกบริษัทนำสินประกันภัย จำกัด ผู้รับประกันภัยรถยนต์ของจำเลยเข้ามาเป็นจำเลยร่วม ศาลอนุญาต

จำเลยร่วมให้การว่า จำเลยร่วมไม่ต้องรับผิดเพราะจำเลยร่วมเป็นผู้รับประกันภัยค้ำจุนเฉพาะจำเลยที่ 2 เท่านั้น

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 และจำเลยร่วม

จำเลยที่ 1 อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยที่ 1 ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าขณะที่นายอุ่นขับรถยนต์บรรทุกมาตามถนนตามปกติ ได้มีผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์ไม่เปิดไฟออกจากซอยด้านซ้ายมือตัดหน้ารถยนต์บรรทุกโดยกระชั้นชิด นายอุ่นจึงหักหลบ เป็นเหตุให้ชนกับรถยนต์ที่โจทก์ขับสวนทางมา ศาลฎีกาเห็นว่าตามข้อเท็จจริงที่ได้ความถือไม่ได้ว่านายอุ่นขับรถด้วยความประมาท เพราะการที่บุคคลขับรถบนท้องถนนตามปกติและมีผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์ตัดหน้าในระยะกระชั้นชิดเช่นนั้น ย่อมจะต้องหักรถหลบหรือปฏิบัติเช่นเดียวกับนายอุ่นและย่อมไม่มีโอกาสที่ทันได้คิดหรือตัดสินใจว่าจะหักหลบไปทางซ้ายหรือทางขวา ดังนั้นเหตุที่เกิดจึงมิใช่เพราะความประมาทของนายอุ่น จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นนายจ้างของนายอุ่นจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์

พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 1 ด้วย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา