โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีไพ่ป๊อกหมายเลข 2 จำนวน 361 สำรับ 18,772 ใบคิดราคาไพ่ที่กรมสรรพาสามิตขายในประเภทเดียวกันราคา 5,415 บาท ซึ่งมิใช่ไพ่อันกรมสรรพาสามิตได้ทำขึ้นและมิใช่ไพ่อันมีตราอันกรมสรรพาสามิตได้กำหนดประทับไว้ ไว้ในความครอบครอง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติไพ่ฯและริบของกลาง

จำเลยให้การรับสารภาพว่ามีไพ่ไว้ในครอบครองจริง แต่เป็นไพ่ประเภทรูปภาพการ์ตูนใช้เป็นของแถมควบไปกับขนมสำหรับเด็ก จำเลยจ้างทำเพียงสำรับละ 1 บาท ไม่ใช่ราคาตามฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติไพ่ พ.ศ. 2486มาตรา 8, 14 ทวิ, 16 พระราชบัญญัติไพ่ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2505 มาตรา 6ให้ปรับ 21,660 บาท จำเลยรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงปรับ 10,830บาท ริบของกลาง

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า คำสั่งของกรมสรรพาสามิตที่กำหนดราคาไพ่ของกลางสำรับละ 15 บาท โดยมิได้คำนึงถึงราคาที่เป็นจริงในท้องตลาดนั้น เป็นคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยความยุติธรรมและขัดต่อความสงบเรียบร้อย จึงไม่มีผลบังคับตามกฎหมาย และคำสั่งดังกล่าวไม่ใช่กฎหมายที่จำเลยจะต้องรับรู้จึงขอให้ถือเอาราคาไพ่สำรับละ 1 บาท แทนสำรับละ 15 บาท เป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับ

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปัญหาว่าคำสั่งเรื่องกำหนดราคาไพ่ของกรมสรรพาสามิตที่กำหนดราคาไพ่ของกลางสำรับละ 15 บาท จะมีผลบังคับตามกฎหมายหรือไม่เห็นว่า การกำหนดราคาไพ่ของกรมสรรพสามิตนั้นก็เพื่อเป็นเกณฑ์สำหรับให้ศาลคำนวณค่าปรับตามจำนวนไพ่ของกลางเป็นเงินสี่เท่าของราคาไพ่ที่กรมสรรพสามิตขายในประเภทเดียวกัน ตามพระราชบัญญัติไพ่ พ.ศ. 2486 มาตรา 14 ทวิ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติไพ่ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2505 มาตรา 6 เท่านั้น คำสั่งของกรมสรรพสามิตดังกล่าว จึงมีผลบังคับตามกฎหมาย

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา