โจทก์ฟ้องและเพิ่มเติมฟ้องว่า จำเลยล้อมรั้วและปักเสาปลูกต้นไม้ทำให้ทางภารจำยอมที่โจทก์เคยใช้เดินใช้เกวียนและรถยนต์บรรทุกของเข้าออกมานานแล้วแคบลง ทำให้โจทก์นำรถยนต์และเกวียนเข้าออกไม่ได้ ขอให้พิพากษาว่าทางพิพาทเป็นทางภารจำยอม และให้จำเลยรื้อรั้วถอนเสาและต้นไม้ออกจากทางเพื่อให้เป็นทางกว้างตามเดิม

จำเลยให้การว่า โจทก์อาศัยเดินผ่านที่ดินของจำเลยโดยจำเลยสงวนสิทธิในทางเดินโจทก์ใช้ทางเดินติดต่อกันไม่ถึง 10 ปี ทางพิพาทจึงไม่เป็นภารจำยอม หากเป็นทางภารจำยอมโจทก์ไม่เคยใช้รถยนต์แล่นในทางพิพาท การที่โจทก์ใช้รถยนต์แล่นผ่าน เป็นการเปลี่ยนแปลงในภารยทรัพย์เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ที่ดินจำเลย ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นฟังว่าทางพิพาทเป็นภารจำยอม ให้จำเลยรื้อรั้ว ถอนเสา และต้นไม้ออกให้มีทางกว้าง 7 ศอกตามเดิม

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ทางพิพาทเป็นภารจำยอม และการที่โจทก์ทั้งสองใช้รถยนต์บรรทุกของผ่านทางภารจำยอมซึ่งเดิมเคยใช้เป็นทางเดินใช้เกวียนและรถสาลี่บรรทุกของผ่านนั้น เป็นการใช้ทางภารจำยอมสัญจรตามปกติ ไม่เป็นการทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ภารยทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1388

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา