โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระเงินค่าจ้างว่าความให้โจทก์จำนวน100,000 บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ย

จำเลยให้การว่าตกลงค่าจ้างกันเพียง 40,000 บาท โจทก์จะต้องดำเนินคดีด้วยตนเองจนคดีถึงที่สุด แต่โจทก์ไม่เคยทำหน้าที่เป็นทนายแก้ต่างให้จำเลย โจทก์จึงเป็นฝ่ายผิดสัญญา ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 14,500 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้โจทก์ใช้ค่าทนายความแทนจำเลย 1,000 บาท

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์จำเลยตกลงค่าจ้างว่าความเป็นจำนวนเงิน 40,000 บาท แล้ววินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า โจทก์ฎีกาว่า การที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้ชำระเงินค่าจ้างบางส่วนเป็นเงิน 25,500 บาทเป็นการนอกประเด็น และศาลอุทธรณ์ยังไม่ได้วินิจฉัยอุทธรณ์ข้อนี้ให้นั้น เห็นว่าเรื่องการชำระค่าจ้างบางส่วนจำเลยไม่ได้ให้การต่อสู้ไว้ จึงไม่มีประเด็นที่จะนำสืบในข้อนี้ ที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยให้จำเลยชำระเงินบางส่วนตามที่จำเลยนำสืบจึงไม่ชอบ

พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยใช้เงินให้โจทก์ 40,000 บาท นอกจากที่แก้คงเป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา