โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด มีวัตถุประสงค์ทำการค้าประเภทกระเบื้องเคลือบ กระเบื้องดินเผา และวัตถุเครื่องใช้อื่น ๆที่มีลักษณะอย่างเดียวกัน จำเลยสั่งซื้อสินค้าชนิดต่าง ๆ เช่น หิน ดิน ทรายจากบริษัทไทยค้า จำกัด เพื่อนำไปใช้ในกิจการอุตสาหกรรมของจำเลย จำเลยค้างชำระราคาค่าสินค้ารวมเป็นเงิน 2,271,111.84 บาท ต่อมาบริษัทไทยค้า จำกัดได้โอนสิทธิเรียกร้องให้แก่นางฤดีรัตน์ และนางฤดีรัตน์ได้โอนให้แก่โจทก์ได้แจ้งการโอนและการรับโอนให้จำเลยทราบแล้ว จึงขอให้พิพากษาและบังคับให้จำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าวแก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ15 ต่อปี

จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยซื้อสินค้าจากบริษัทไทยค้า จำกัด โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปี และหนี้ขาดอายุความแล้วขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 2,271,111.84 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี นับแต่วันที่ 30 เมษายน 2519 แก่โจทก์

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่าบริษัทจำเลยเป็นหนี้บริษัทไทยค้า จำกัดที่โจทก์ได้รับโอนมาตามฟ้อง และวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับเรื่องอายความว่า บริษัทไทยค้า จำกัด มีวัตถุประสงค์ขายวัตถุดิบจำพวก หิน ดินและทรายที่นำไปใช้ในกิจการอุตสาหกรรมการผลิตกระเบื้องเคลือบและกระเบื้องดินเผา ส่วนบริษัทจำเลยประกอบกิจการผลิตกระเบื้องเคลือบและกระเบื้องดินเผา สินค้าตามฟ้องคือ หิน ดิน และทรายที่บริษัทจำเลยสั่งซื้อมาจากบริษัทไทยค้า จำกัด บริษัทจำเลยนำมาใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิตที่ได้ทำเพื่ออุตสาหกรรมของบริษัทจำเลยเอง ดังนั้น สิทธิที่บริษัทไทยค้า จำกัดจะเรียกร้องเอาค่าสินค้าดังกล่าวจึงมีอายุความ 5 ปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 165 วรรคสุดท้าย หนี้ค่าสินค้าที่บริษัทไทยค้า จำกัดขายให้แก่บริษัทจำเลยที่โจทก์ผู้รับโอนสิทธิเรียกร้องมาในคดีนี้เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 16 มกราคม 2519 เป็นต้นมา โจทก์มาฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม2522 ซึ่งเป็นเวลานานอย่างมาก 3 ปี 11 เดือน คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา