โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๑๔๕,๒๖๘,๒๘๘,๒๙๓ ข้อ ๑๑ และ ๒๙๗ พิจารณาได้ความว่า จำเลยเป็นนายทะเบียนรถประจำจังหวัดเชียงรายได้บอกโจทก์ที่ ๑ ซึ่งเปนเจ้าของรถยนต์ชนิดรับจ้าง ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงเป็นรถชนิดรับจ้างบันทุกสิ่งของ เสียเงินค่าภาษีให่ครบถ้วนโจทก์ที่ ๑ ไม่นำเงินมาเสีย และโจทก์ที่ ๒ ขับรถคันนี้มาตามถนน จำเลยจึงจับรถยนต์นั้นส่งไปอำเภอและยึดใบทะเบียน ใบขับขี่กับป้ายเลขหมายไว้ดังนี้

ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยมีอำนาจทำได้ตามหน้าที่ ให้ยกฟ้องโจทก์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยไม่มีอำนาจจับรถของโจทก์ จึงตัดสินว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๑ ให้ปรับ ๕ บาท ข้อหาอื่นให้ยกเสีย

ศาลฎีกาเห็นว่า ตาม ม.๒๗๑ นั้นหมายความถึงบุคคลที่ถูกหน่วงเหนี่ยวกักขังซึ่งเป็นเหตุให้ต้องปราศจากความเป็นอิสสระภาพ หาได้กินความถึงวัตถุอย่างอื่นเข็นรถยนต์ไม่ และจำเลยก็เป็นนายทะเบียนรถมีหน้าที่ที่จะตรวจตรารถที่เดินในถนนหลวงซึ่งยังไม่ได้เสียภาษี เมื่อพบปะก็จับส่งไปอำเภอให้จัดการว่ากล่าวกันในทันทีเช่นนี้ จำเลยไม่มีผิดดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา ให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ คงยืนตามศาลเดิม

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา