โจทก์ฟ้องว่าเมื่อปี 2522 ถึงปี 2524 จำเลยได้ขอใบอนุญาตขนแร่ซีไลท์และแร่วุลแฟรมที่ได้ชำระค่าภาคหลวงแร่แล้วเพื่อส่งออกไปต่างประเทศหลายครั้ง แต่แร่ที่จำเลยขออนุญาตและส่งออกไปต่างประเทศบางส่วนซ้ำจำนวนกับแร่ที่จำเลยเคยขออนุญาตและส่งออกไปก่อนแล้ว แร่ที่จำเลยขออนุญาตและส่งออกซ้ำจำนวนนั้น จึงเป็นแร่ที่จำเลยมิได้ชำระค่าภาคหลวงแร่ ขอให้บังคับให้จำเลยชำระค่าภาคหลวงแร่พร้อมดอกเบี้ย

จำเลยให้การว่าแร่ที่จำเลยขออนุญาตและส่งไปยังต่างประเทศซึ่งซ้ำจำนวนกับที่เคยขออนุญาตส่งไปต่างประเทศนั้น เป็นแร่ที่ได้ชำระค่าภาคหลวงครบถ้วนแล้ว เพราะแร่ดังกล่าวจำเลยได้ซื้อมาจากเจ้าของแร่ผู้ขาย โดยเจ้าของแร่เป็นผู้ชำระค่าภาคหลวงแร่แล้ว การชำระค่าภาคหลวงแร่เป็นหน้าที่ของเหมืองแร่มิใช่หน้าที่ของจำเลยซึ่งเป็นผู้ได้รับอนุญาตซื้อขายแร่ขอให้ยกฟ้อง

ศาลภาษีอากรกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าภาคหลวงแร่ตามฟ้องพร้อมดอกเบี้ย

จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า ระหว่างปี 2522 ถึงปี 2524จำเลยส่งแร่ออกไปต่างประเทศหลายครั้งโดยอ้างเลขที่ใบเสร็จรับเงินค่าภาคหลวงแร่ซ้ำกับที่เคยขอส่งออกมาแล้ว แสดงว่าแร่ที่จำเลยส่งออกไปโดยแสดงใบเสร็จรับเงินค่าภาคหลวงแร่ซ้ำนั้นยังมิได้เสียค่าภาคหลวงแร่

ส่วนในปัญหาที่จำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยไม่มีหน้าที่ต้องเสียค่าภาคหลวงแร่ตามกฎหมายนั้น เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 มาตรา 104 ที่แก้ไขแล้ว เกี่ยวแก่กำหนดขั้นตอนของการเสียและผู้มีหน้าที่เสียค่าภาคหลวงแร่ในกรณีที่มีการปฏิบัติโดยถูกต้องไว้เป็นหลักเกณฑ์ทั่วไป แต่มิได้มีความหมายบังคับไว้เด็ดขาดว่าจะต้องเป็นเช่นนั้นเสมอไป ในกรณีที่ปฏิบัติโดยไม่ถูกต้องเช่นการกระทำของจำเลยในคดีนี้ เมื่อฟังได้ว่าจำเลยส่งออกแร่ซึ่งยังมิได้เสียค่าภาคหลวงแร่ไปยังต่างประเทศ จำเลยก็ย่อมต้องรับผิดเสียค่าภาคหลวงแร่ จะปฏิเสธความรับผิดโดยอ้างบทกฎหมายดังกล่าวหาได้ไม่

พิพากษายืน.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา