โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน5ฉ-4573 กรุงเทพมหานคร และโจทก์ได้ให้นายขวัญ สายเสน เช่าซื้อรถยนต์คันดังกล่าวไปในราคา 434,016 บาท และนายขวัญได้ทำสัญญาประกันภัยไว้กับจำเลยในวงเงิน 310,000 บาท มีระยะเวลาคุ้มครอง 1 ปี โดยระบุให้โจทก์เป็นผู้รับประโยชน์ ต่อมาในระหว่างอายุสัญญาประกันภัย นายขวัญได้ขับรถยนต์ดังกล่าวชนกับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ก-0125 สุโขทัย เป็นเหตุให้นายขวัญถึงแก่ความตาย และรถยนต์ได้รับความเสียหาย โจทก์ในฐานะผู้รับประโยชน์จึงขอให้จำเลยชำระค่าสินไหมทดแทนจำนวนที่เหลือหลังจากหักเงินที่ขายซากรถยนต์ไปอีกจำนวน 220,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์

จำเลยให้การว่า นายขวัญผู้ขับรถในขณะเกิดเหตุไม่มีหรือไม่เคยได้รับใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ซึ่งเป็นการผิดเงื่อนไขบังคับก่อนตามสัญญาประกันภัยที่ได้ทำไว้กับจำเลย จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด ความเสียหายของโจทก์ไม่เกิน 130,000 บาท ซึ่งผู้ค้ำประกันได้ชำระหนี้ส่วนนี้ให้โจทก์แล้วโจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าเสียหายและคิดดอกเบี้ยเอาจากจำเลยได้ ขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 220,000 บาทให้โจทก์พร้อมดอกเบี้ย

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาต้องวินิจฉัยว่า จำเลยจะต้องรับผิดตามสัญญาประกันภัยหรือไม่ จำเลยต่อสู้ว่าไม่ต้องรับผิดเพราะนายขวัญขับรถยนต์ที่เอาประกันภัยโดยไม่มีหรือไม่เคยได้รับใบอนุญาตขับขี่รถยนต์เป็นการผิดเงื่อนไขในกรมธรรม์ประกันภัยข้อ 3.9,3.9.2 เห็นว่า เงื่อนไขดังกล่าวกำหนดไว้ว่าการประกันภัยนี้ไม่คุ้มครองการขับขี่โดยบุคคลที่ไม่เคยได้รับใบอนุญาตขับรถยนต์ใด ๆ หรือเคยได้รับแต่ขาดต่ออายุเกินกว่า 180 วันหรือเคยได้รับแต่ถูกตัดสิทธิตามกฎหมายในการขับรถยนต์ในเวลาเกิดอุบัติเหตุแต่การยกเว้นนี้จะไม่นำมาใช้ในกรณีที่ความเสียหายต่อรถยนต์ที่เกิดขึ้น และมิใช่ความประมาทของผู้ขับขี่รถยนต์ที่เอาประกันภัยตามกรมธรรม์นี้ ดังนี้แม้จะปรากฏว่าในขณะเกิดเหตุรถยนต์ชนกัน นายขวัญผู้ขับรถยนต์ที่เอาประกันภัยไม่มีหรือไม่เคยได้รับใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ก็ตาม แต่เมื่อจำเลยมิได้ต่อสู้ว่า เหตุเกิดเพราะความประมาทของนายขวัญและฟ้องโจทก์ก็มิได้กล่าวไว้เช่นนั้น จำเลยย่อมไม่อาจนำข้อยกเว้นดังกล่าวมาใช้เพื่อปัดความรับผิดได้จำเลยจึงต้องรับผิด ตามสัญญาประกันภัย

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา