คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษาตามยอมแล้วต่อมาวันที่ 15 พฤษภาคม 2533 นายนพรัตน์ นนทนาคร จำเลยร่วมยื่นคำร้องว่าทนายความของจำเลยร่วมทำสัญญาประนีประนอมยอมความไปโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยร่วม ขออนุญาตให้จำเลยร่วมถอนทนายความของจำเลยร่วมและขอให้ไต่สวนคำร้องและมีคำสั่งเพิกถอนสัญญาประนีประนอมยอมความ

ศาลชั้นต้นสั่งในคำร้องว่า ศาลได้มีคำพิพากษาตามยอมไปแล้วจึงไม่มีเหตุที่จะสั่งอนุญาตได้ตามคำร้อง ยกคำร้อง

จำเลยร่วมอุทธรณ์คำสั่ง

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยร่วมฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าแม้ในสัญญาประนีประนอมยอมความฉบับลงวันที่ 1 พฤษภาคม 2533 จะไม่มีลายมือชื่อจำเลยร่วมอยู่ด้วยแต่ตามใบแต่งทนายความที่จำเลยร่วมได้แต่งตั้งให้นายสังเวียนเป็นทนายความของจำเลยร่วมได้ระบุไว้โดยชัดแจ้งว่าให้ทนายความมีอำนาจสัญญาประนีประนอมยอมความได้ด้วย ดังนั้นเมื่อทนายความจำเลยร่วม จำเลย ทนายความจำเลยและโจทก์กับทนายความโจทก์ได้ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกัน และข้อตกลงหรือสัญญาประนีประนอมยอมความกันนั้นไม่เป็นการฝ่าฝืนต่อกฎหมายทั้งศาลชั้นต้นได้พิพากษาตามยอมไปด้วยแล้ว สัญญาประนีประนอมยอมความดังกล่าวนั้นจึงใช้บังคับได้และมีผลผูกพันจำเลยร่วมด้วย จำเลยร่วมจะมาอ้างว่าทนายความของจำเลยร่วมทำสัญญาประนีประนอมยอมความไปโดยไม่ได้รับความยินยอมจากจำเลยร่วมในภายหลังหาได้ไม่

ส่วนที่จำเลยร่วมฎีกาว่า ศาลชั้นต้นชอบที่จะไต่สวนคำร้องของจำเลยร่วมก่อนมีคำสั่งนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ในปัญหาข้อนี้จำเลยร่วมมิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัย

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา