โจทก์ฟ้องว่า เป็นลูกจ้างจำเลย โจทก์ประสบอันตรายโดยถูกรถยนต์ทับขาหักในขณะทำงานให้จำเลย หลังประสบอันตราย 8 เดือนเศษ โจทก์ยื่นเรื่องราวขอให้เจ้าหน้าที่พิจารณาสั่งให้จำเลยจ่ายเงินค่าทดแทนและค่ารักษาพยาบาลให้โจทก์ตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 19 และประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 20 ธันวาคม 2501 เมื่อเจ้าพนักงานมีคำสั่งแล้ว โจทก์อุทธรณ์คำสั่งต่อผู้ว่าราชการจังหวัด ผู้ว่าราชการจังหวัดสั่งว่า โจทก์ไม่ได้ยื่นคำร้องขอรับเงินค่าทดแทนภายใน 90 วัน นับแต่วันประสบอันตราย จึงขาดสิทธิเรียกร้อง โจทก์ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าทดแทนและค่ารักษาพยาบาลรวม 27,000 บาทกับดอกเบี้ย

จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์มิได้เรียกร้องภายในกำหนด 90 วัน จึงหมดสิทธิเรียกร้อง

ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า กำหนด 90 วันนั้น ไม่ใช่เรื่องที่ศาลจะต้องวินิจฉัย แต่เป็นเรื่องของพนักงานเจ้าหน้าที่ แล้วพิพากษาให้จำเลยใช้เงินบางส่วนให้โจทก์

โจทก์จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า กำหนดยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานภายใน 90 วันไม่เกี่ยวกับการฟ้องคดี แล้วพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าทดแทนให้โจทก์เพิ่มขึ้นจากที่ศาลชั้นต้นกำหนด

โจทก์จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ว่า ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องหลักเกณฑ์และวิธีการจ่ายเงินค่าทดแทน ตลอดจนจำนวนเงินค่าทดแทนลงวันที่ 20 ธันวาคม 2501 ข้อ 14 เป็นหลักเกณฑ์และวิธีการจ่ายเงินทดแทนซึ่งกระทรวงมหาดไทยมีอำนาจกำหนดขึ้นได้ ตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 19 ข้อ 3 วรรค 2 และมีผลบังคับอย่างกฎหมาย เมื่อโจทก์ไม่ยื่นคำร้องต่อเจ้าหน้าที่ภายในกำหนดคือ 90 วัน ก็ย่อมหมดสิทธิเรียกร้องที่จะมาฟ้องเรียกเงินค่าทดแทนอีก พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา